“Wat zeg je dan?!”

Fotografie door katielittle25.

katielittle25

De nieuwste artikelen rechtstreeks in je inbox?

“Wat zeg je dan?!”

Een veel gebruikte vraag van ouders/verzorgens aan (kleine) kinderen. Over het algemeen om het kind zover te krijgen om “dank je wel” of “sorry” te zeggen.

Ik heb het altijd een vreselijk nare vraag gevonden.

Gisteren zag ik het ook bij een winkel hier in de buurt. Een meisje van een jaar of 5 had geld gegeven aan de cassiere en kreeg het wisselgeld. De cassiere zei “alsjeblieft” en nog voor het meisje ook maar iets van een reactie kón geven dreunde haar moeder al: “wat zeg je dan?!”.

Ik vermoed dat ouders dit doen omdat ze denken dat het bedanken/verontschuldigen anders nooit wordt aangeleerd, of gewoon omdat ze andere ouders dit ook horen doen en dus denken dat dit “hoort”.

Onze zoon is nog nooit gedwongen om te bedanken of om sorry te zeggen. Wat wij daarentegen wél doen is voorleven.

Als zoon iets krijgt van iemand en deze zegt “alsjeblieft”, dan zeggen wij het “dank je wel” in de plaats van onze zoon. En natuurlijk in eigen situaties (waarbij de “alsjeblieft” aan ons gericht is) ook reageren met iets als “dank je wel”.

Ben jij klaar om vanuit win-verlies situaties, te kijken hoe je win-win situaties kunt creëren? Om situaties met ongewenst gedrag om te draaien naar bandversterkende ervaringen? Dan is deze e-cursus iets voor jou!

Weg met de machtsstrijd!

In het geval van de verwachtte “sorry” reageren we ook niet zoals de meeste ouders. Onze zoon wordt niet verplicht om sorry te zeggen, een knuffel te geven, een handje, whatever.

Empathie en compassie dwingen we, net als het bedanken, niet af. Wij laten hem zien wat een bepaalde actie (bijvoorbeeld slaan) voor consequenties heeft (bijvoorbeeld: “[naam] is heel verdrietig omdat je geslagen hebt, want dat doet pijn”).

Door te laten zien wat het gevolg is van een actie zal het actie-gevolg bij het kind beter ontwikkeld worden, daarnaast zal hij meer compassie voelen omdat er begrepen wordt wát het gevolg is én (zeker niet onbelangrijk) dat zijn handeling daar de oorzaak van is.

Uitleggen en voorleven dus.

Het verschil is niet alleen dat een uitleg veel meer leert. Door steeds weer het “wat zeg je?!” te gebruiken geef je het kind niet zelf de kans om te reageren en daarnaast voelt hij zich voor het blok gezet: hij móet nu reageren. Zeker voor kinderen die al wat verlegen zijn van zichzelf kan dit vreselijk voelen.

  1. Mijn zesjarige hoorde het pas voor het eerst (of voor het eerst bewust) Ze stond heel verbaasd te kijken. Ik ben het kortom helemaal met je eens:-D

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

  2. hoi,
    lk zie wel eens ouders waar ik dit bij zie gebeuren maar ik vind het wat cru gesteld. ik vraag mijn kinderen ook wel eens “wat zeggen we nu?”…”zal ik even helpen?”…”dankjewel :-) ” en dan lopen we vrolijk verder. Ik leg ook wel eens uit waarom dat vaak prettig is om te doen(maar lang niet altijd). Ik geef ze vrijblijvend de kans om te reageren. Doen ze het? Leuk. Doen ze het niet? Dan doe ik het wel, zonder verdere gevolgen buiten misschien een uitleg waarom ik het doe. Wat ik wel een lastige vind is als anderen dat eisen van hun kinderen om mij te bedanken oid ik probeer dan duidelijk te maken dat het voor mij niet hoeft maar lastig vind ik het!

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

    • Bedankt voor je reactie! Ik had al gereageerd op Facebook, maar zal dat voor de hier-lezers ook hier even doen ;)

      Hoe jij het aanpakt en hoe ik het omschrijf in dit blog zijn verschillend. Jij geeft je kinderen eerst de ruimte om te reageren, daarna geef je een reminder met “wat zeggen we dan?”. Eentje waarbij je het op de algemeenheid van het bedanken houdt en niet als een persoonlijk iets oppert (“jij moet dankbaar zijn”).
      In een situatie waar ze te afgeleid zijn of te verlegen voeg jij geen extra druk toe, maar zeg je het voor ze. Voorleven dus :)

      En uitleggen inderdaad, ook een heel belangrijke. Zodat ze weten waaróm ze het doen :)

      Rating: 3.0. From 1 vote.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

  3. en hej “you already rated this post”? weet ik niets van :s

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

  4. ik zeg altijd : ”U (of jij) ook bedankt.

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

  5. Hmmm…hier hoor ik mezelf ook regelmatig ‘wat zeg je dan’ zeggen. Nooit bij stilgestaan dat daar iets op tegen zou kunnen zijn. Vanaf dat m’n zoon ongeveer twee is probeer ik er een gewoonte van te maken dat hij dankjewel zegt wanneer hij iets krijgt. In het begin maakte ik er een woordspelletje van: ik zei dan ‘dankje…’ En hij maakte het vaak lachend af met ‘…wel!’ Daarna vroeg ik het hem (niet op strenge maar meer op een herinnerende toon) wel ‘wat zeg je dan?’ En dan riep hij het alsnog lachend. De laatste maanden wacht ik totdat hij misschien zelf iets zegt en zo niet dan fluister ik hem in z’n oor ‘wat zeg je dan?’ Of ‘wil je nog iets zeggen tegen die meneer?’ En ook dan roept hij het dankbaar uit. Ik heb dus niet het gevoel dat ik hem voor het blok zet, of hem ‘dwing’ dankbaar te zijn of zijn dankbaarheid te tonen, maar meer dat ik hem herinner aan dat wat hopelijk later een goede gewoonte zal worden. :)

    Nu is hij vandaag 3 geworden. Bij mijn neefjes en nichtjes (tussen de 4-8 jaar) zie ik hoe cadeau’s worden ontvangen en zo zou ik dat bij mijn zoon liever niet willen zien. Je bent nog niet binnen of je krijgt de vraag of je een kado hebt, vervolgens wordt het bijna uit je handen gegritst, opengescheurd, en zonder woord, blik of oogcontact rent het kind weer weg. Omdat ik dit soort gedrag wil voorkomen probeer ik mijn zoon dus wel actief te stimuleren of eraan te herinneren dankjewel te zeggen. Vandaag was het dus een drukke dag daarvoor! :). Ik was al lang blij dat hij aan de meeste kado’s echt aandacht gaf, en er echt even naar keek..ik gaf hem de tijd en wachte ik tot hij misschien uit zichzelf ‘dankjewel’ zei en zo niet dan vroeg ik hem in zijn oor of hij al dankjewel had gezegd en of de gever misschien ook een knuffel van hem kreeg. Elke keer rende mijn zoon dan op de gever af en gaf hem/haar een knuffel en een vrolijke ‘dankjewel!’ Omdat mijn zoon steeds zo makkelijk reageert (zonder enige weerstand) heb ik het gevoel dat hj het best wil en zou doen maar dat ik hem nu alleen nog moet helpen herinneren. Ik weet niet goed hoe ik zou reageren als hij ooit ‘nee dat wil ik niet!’ schreeuwt. Misschien iets in de trant van ‘X vindt het nu een beetje lastig om dankjewel te zeggen, dus wil ik je graag voor hem bedanken’.
    Hem het goede voorbeeld geven doen we uiteraard ook, maar ik heb niet het idee dat ik met dit stimuleren hem iets afdwing.

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*


It's very dear to me, the issue of gay marriage. Or, as I like to call it: 'Marriage'. You know, because I had lunch this afternoon, not gay lunch. I parked my car; didn't gay park it.

Liz Feldman