Het eerste half jaar kun je ze niet verwennen

Fotografie door millaf.

millaf

Op de hoogte blijven van alles rondom Liefdevol Opgroeien?

Het eerste half jaar kun je ze niet verwennen

Eigenlijk is het toch best vreemd hoe we tegen babies aankijken. Voor het een onderschatten we ze, voor het ander verwachten we juist veel teveel. De lat die we voor ze leggen lijkt continue in de verkeerde richting te worden bewogen. Wanneer gaan we eindelijk echt naar ze kijken, in plaats van alleen naar dat wat de theorie zegt?

Toegegeven, in het eerste half jaar van mijn zoon heb ik het ook weleens gezegd. Ik had het ergens gelezen en het gaf me een repliek voor als er iemand kritiek zou hebben op hoe ik omging met onze baby. Het voelde ook wat als een hart onder de riem: het is niet erg dat je responsief reageert, je verpest je baby er echt niet van. Maar eigenlijk werkt het tegelijkertijd ook de andere kant op.

Door te zeggen dat je een baby het eerste half jaar niet kunt verwennen, suggereert dat je dat na die ‘magische grens’ ineens wel kan. Dat je dan niet meer op ieder ‘kikje’ moet reageren, omdat je anders wél het risico loopt je baby te verwennen.

De kleine was aan het huilen. Toen ik er naartoe ging en zij me zag, moest ze meteen lachen.

Een kijk waarvan ouders dan algauw het gevoel krijgen dat ervaringen een voorbeeld zijn van hoe ‘waar’ het is.

Niemand kan teveel pure liefde ontvangen. Er is níemand die slechter wordt van echte steun of serieus genomen worden. En toch zijn we bang dat onze kinderen er compleet door verpest worden.

Huilen is een manier van communiceren

Hoe het huilen ook klinkt: het is een manier van communiceren. Of je het nu jengelen, brommen, piepen of daadwerkelijk huilen noemt. Het blijft een manier van communiceren. Voor de eerste paar maanden zijn er zelfs verschillende soorten huilen herkend 1:

  • Owh = slaperig
  • Neh = hongerig
  • Eair = gas/ontlasting zit dwars
  • Eh = wil een boertje laten
  • Heh = pijn of een oncomfortabel gevoel (te warm/koud, volle luier?)

Roepen door te huilen

Of het nu midden in de nacht is, of overdag: het gebeurt iedere ouder wel dat hun baby / jonge kind huilt en weer stil is (eventueel er bij lacht) zodra ze hun hoofd zien. Veel ouders wordt er verteld dat hun baby ze dan duidelijk manipuleert en aandacht vraagt, op een manier die suggereert dat dit negatief zou zijn.

Ja, een baby manipuleert en vraagt inderdaad aandacht. Als een baby niet om aandacht zou kunnen vragen (en hun manier van aandacht vragen ons gedrag niet zou manipuleren), dan zouden er veel meer babies een stuk meer genegeerd worden.

Door te stellen dat dit gedrag negatief zou zijn, gaan we totaal voorbij aan de reden waarom er gehuild wordt. In het voorbeeld dat ik zojuist noemde wordt huilen ingezet om iemand te roepen. Waar wij dan spraak inzetten, heeft een baby (of jonger, nog niet sprekend, kind) alleen het huilen dat ingezet kan worden. Boos worden op een baby omdat deze ons roept door middel van huilen, is als boos worden op onze partner wanneer die ons roept door onze naam te gebruiken. We gebruiken immers allemaal de middelen die we beschikbaar hebben.

Notes:

  1. Dunstan babytaal

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*

The term misbehavior is almost exclusively applied to children–seldom to adults, friends, spouses. Have you ever overheard someone say, “My husband misbehaved yesterday,”? ...Children don’t misbehave. Their behaviors are simply actions they have chosen to meet important needs...Don’t interpret that children are trying to do something to you — they are only trying to do something for themselves. And this does not make them bad children or misbehaving children. But it may cause you a problem.

Dr. Thomas Gordon