Erkenning en acceptatie van de bonusfamilie

Fotografie door Stillfx.

Stillfx

Op de hoogte blijven van alles rondom Liefdevol Opgroeien?

Erkenning en acceptatie van de bonusfamilie

Van koppel naar familie, het is meer dan alleen ‘even’ een kind aan de mix toevoegen. Erkennen en accepteren dat je ouder van een klein mens geworden bent, terwijl je de rollen die je eerder had ook behoud is een belangrijk onderdeel. Ditzelfde geldt voor het erkennen en accepteren van de nieuwe rol van jezelf (en/of je ex-partner). Een soortgelijk proces loop je door wanneer jij en/of je ex-partner onderdeel worden van een samengesteld gezin.

Erkenning en acceptatie voorleven

Over het algemeen gaat niemand een relatie in met het voornemen later weer te gaan scheiden. Zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn. Je kunt je bewust zijn van het feit dat het beëindigen van de relatie echt de juiste stap was, terwijl je tegelijkertijd spijt voelt dat het zo gelopen is. Wees gerust, een dergelijke dualiteit in je gevoelens is heel normaal. De mate van geluk in een situatie maakt daarbij niet uit. Het blijft toch een relatie die onverwachts (ook al zat het er eigenlijk al jaren aan te komen) beëindigd is. Daarnaast kom je ineens in het grote onbekende terecht. De routine die je kende, wordt op de schop gegooid. Je moet een nieuwe draai zien te vinden.

Zo’n nieuwe draai moet je ook weer vinden wanneer jouw familie zich uitbreid met bonusfamilie. Niet alleen wanneer jij ineens de bonusouder bent, maar ook wanneer je ex-partner onderdeel wordt van een samengesteld gezin. Zodra het effect heeft op jouw kinderen, heeft het ook effect op jou. Het effect dat het op jou heeft en hoe je daarmee omgaat, heeft weer effect op je kinderen.

Wanneer je kinderen bonusfamilie krijgen, kijken je kinderen naar jou en je ex-partner naar hoe die bonusfamilie opgenomen dient te worden. Jouw gevoel en standpunt in het geheel zal overgenomen worden. Wantrouwend, verdrietig, onverschillig? Zolang het niet erkennend en accepterend is, zullen je kinderen uitkijken met hen wel erkennen en volledig accepteren. Wij hebben immers een voorbeeldrol. Als wíj ze al niet echt accepteren, waarom zouden zij dit dan wel doen?

Zo’n zelfde acceptatie geldt voor (en richting) de bonusouder. Het kan zijn dat de bonusouder geen rol wil spelen in de opvoeding, de grote zaken aan de biologische of “echte” ouders over wil laten. Een nobel streven. Het gaat echter voorbij aan een belangrijk punt: de rol die ze hebben als bonusouder.

Welke rol hebben bonusouders?

Er zijn maar weinig bonusouders die de rol van een ‘echte’ ouder over willen nemen. En laten we wel wezen, aan stiefouders (bonusouders) hangt nou eenmaal een stereotype dat ze niet het beste voor hebben met hun stiefkinderen. Mede daarom heb ik het altijd over bonusouders: ouders die je erbij krijgt. Als ze de originele rol (die van de ‘echte’ ouder) niet overschrijven, wat is hun rol dan?

Ik denk dat de term bonusouder daarin de lading eigenlijk wel dekt. Het is een extra ouder. Een extra persoon met een ouderlijke rol. Of het nu gaat om een bonusvader, bonusmoeder (of welke term jij het liefst hebt): het is een persoon die toegevoegd wordt aan je leven die een deel van de rol van de ‘echte’ ouder op zich neemt en/of aanvult. Neem je daarbij ook het gezag van die persoon over? Nee. In medische situaties zullen de ‘echte’ ouders de eindbeslissing nemen, waar mogelijk in samenspraak met het kind. Het ouderlijk gezag is echter niet hetgeen je een ouder van een kind maakt.

Welke rol je precies hebt, is deels aan jou. Het ‘deels’ komt doordat je vooraf weet dat je een relatie aangaat met een persoon die kinderen heeft. Zodra dat aan de orde is heb je een ouderlijke rol, ongeacht of je die rol ook op wil eisen. Het deel van de rol dat jijzelf in handen hebt is de praktische invulling. Laat je het kind (en dus de ouders) merken dat je graag deel bent van het leven van dat kind, of laat je eerder het tegendeel zien? Ofwel: behandel je het kind (of de kinderen) van jouw partner als je eigen, of doe je liever alsof ze eigenlijk niet bestaan? In veel gevallen bestaan er allerlei tinten tussen twee uitersten. In een samengesteld gezin is dit niet het geval. Je kiest voor het geheel (je partner en de samenstelling die daaruit vloeit) of een illusie van het geheel (je partner, de rest alleen wanneer het je uitkomt).

Iedereen moet z’n eigen plek vinden

Een samengesteld gezin is op veel fronten anders dan een ‘startgezin’. Je keus is immers in eerste instantie voor een van de volwassenen in een opgebroken gezin. De (eventuele) kinderen van dat gezin krijg je er gratis en voor niks bij. Aan jou de taak om die kinderen niet het gevoel te geven dat ze er maar een beetje bij hangen, maar onderdeel zijn van een gezin waar jij bewust voor gekozen hebt.

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*


When my child says no to being touched - he's not being rude. She does not have to hug you to avoid hurting your feelings. They're not disobedient. In fact they're doing just what I taught them to do - value their body autonomy over the demands or feelings of others.

Adrianne Simeone, The Mama Bear Effect