Dankbaar scheiden

Zoals je wellicht weet lig ik, op het moment van schrijven, in scheiding. Hoewel, het is blijkbaar bij toch best wel wat mensen niet bekend, dus het kan ook maar zo zijn dat je dit voor het eerst leest. Het is duidelijk dat het merendeel van de mensen in scheiding zich heel naar voelen, de “sterkte” berichtjes komen van alle kanten. Ergens voelt het als valsspelen, omdat ik me er eigenlijk helemaal niet zo naar (meer) over voel.
In 2003 leerden we elkaar kennen, in 2004 gingen we samenwonen. In 2005 werd ik ten huwelijk gevraagd en in 2007 gingen we dan trouwen. De liefde was er echt wel. Met de nadruk op was. Of nou ja, het soort liefde waarvoor je gaat trouwen, dát was er. Een soort-van liefde bestaat nog steeds wel. Ik beschouw de vader van mijn zoon als een heel goede vriend. Dat deed ik altijd al en dat is hij nu nog steeds.
En dat blijkt voor veel mensen lastig te zijn. We gaan met een heel goed gevoel uit elkaar. We weten wat we ooit hadden en we weten wat we nu hebben. Het soort liefde dat er was, is er gewoon niet meer. Maar de vriendschap nog wel. Met gemak zouden we (weer) nachten kunnen vullen met de meest uiteenlopende onderwerpen, filosofie, wetenschap en ook gewoon slap geouwehoer. Maar het gevoel meer te willen dan dat is er gewoon niet meer.
Mijn trouwring is verhuisd van mijn rechterhand, naar mijn linkerhand. Hier en daar heb ik mijn naam al aangepast. De scheiding is wat papierwerk betreft nog niet definitief, gevoelsmatig daarentegen wel.
Binnenkort begin ik aan een serie van mensen die ik dankbaar ben. Die – of ze zich daarvan bewust zijn of niet – me hebben geholpen mijzelf te vinden. Eigenlijk ben ik de serie al begonnen. Met dit bericht.
Mijn zoon en zijn vader hebben ervoor gezorgd dat ik de afgelopen jaren in een sneltreinvaart mezelf ben tegengekomen, heb leren kennen en ben gaan appreciëren. Het waren fijne jaren samen en er zitten nog heel wat heerlijke jaren op ons te wachten. Ze zullen alleen wat anders ingericht worden dan we op voorhand hadden bedacht.

Deel Tweet Deel +1

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Patty Wipfler, Hand in Hand Parenting

Perhaps more than anything else, our children need to hear “I’ll be with you. I will stay with you. I won’t leave you alone.”

Categorieën

Jim Watkins

A river cuts through rock, not because of its power, but because of its persistence.

Scroll naar top
Skip to content