Kinderknuffelaars zonder enige vorm van discipline

Fotografie door leszekglasner.

leszekglasner

Op de hoogte blijven van alles rondom Liefdevol Opgroeien?

Kinderknuffelaars zonder enige vorm van discipline

Zonder straffen krijg je alleen maar draken van kinderen. Kinderen die vinden dat zij recht hebben op alles. Die 24/7 de boel bij elkaar schreeuwen om ervoor te zorgen dat ze krijgen wat ze willen. En natuurlijk de ouders. Laten we die niet vergeten. Zij laten duidelijk over zich heen lopen en dromen van gezamenlijke huppeltochtjes door bloemenweides, bewoond door vlinders.

De opvoeding wordt vaker neergezet als iets dat alleen zwart of wit kan zijn. Met alleen de keuze tussen straffen en alles toelaten als mogelijkheid. Alsof je alleen kunt kiezen tussen een autoritaire of laissez-faire opvoeding. Terwijl er in werkelijkheid juist een enorm grijs gebied tussen dat zwart en wit zit. Een gebied waarin je in meer of mindere mate samenwerkt met je kind(eren). Het is dus geen verdeling in alleen zwart en wit, maar meer een kleurverloop van het ene uiterste naar het andere.

The dominant problem with parenting in our society isn’t permissiveness, but the fear of permissiveness.

~ Alfie Kohn

Veel volwassenen lijken bang te zijn dat een (klein) kind de baas over ze speelt. Alsof kinderen op de wereld komen met als enig doel ons volwassenen te terroriseren. Dat ze geboren worden als kleine duiveltjes en wij volwassenen er ‘goede mensen’ van moeten maken, in plaats van dat ze met een goed hart worden geboren.

Ik denk dat we voor de reden achter die kijk op kinderen goed moeten kijken naar onze eigen jeugd. Ook de jeugd van onze opvoeders (en hun opvoeders etc.) is een bron van informatie. Velen werden onderdrukt (bestempeld als klein monster dat in bedwang gehouden moest worden), dit werd als het ware de basisprogrammering voor onze eigen omgang met en gedachtengang over (onze) kinderen.

Waar je mee omgaat, wordt je mee besmet.

Afwijken van die ‘programmering’ vereist veel nadenkwerk, een reflectief vermogen en empathie. Toegeven dat de volwassenen in je verleden wellicht niet de meest handige manier hadden om met kinderen om te gaan is voor veel mensen moeilijk. Zeker als het om de eigen ouders gaat. Toegeven dat wijzelf wellicht beter zouden kunnen doen voor onze kinderen is ook moeilijk. Dat betekent namelijk dat je toe moet geven dat je fout zat. En als we érgens niet van houden (ook aangeleerd) is het wel toegeven dat we fout zitten.

Onszelf kwetsbaar opstellen, wat we doen bij toegeven dat we fout zaten, wordt nog altijd veelal als zwakte gezien. Bij onszelf in ieder geval. Bij een ander vinden we het meestal juist een krachtig iets.

We lijken te verwachten dat we, zodra we als volwassen worden aangezien, alleswetend zijn. Dit terwijl we geen magische grens overgaan op onze 18e, 21e of 45e verjaardag en dus ook niet ineens alle kennis van de wereld in ons hoofd krijgen gestopt. Na blijven denken en nieuwe kennis vergaren is dus zeker geen overbodige luxe. We zijn nooit uitgeleerd.

Luisteren naar je kind ≠ over je heen laten lopen

Wij volwassenen hebben liever ook geen dictator als leidinggevende op de werkvloer. We denken graag mee over onze werkomgeving, vinden het fijn als de persoon boven ons in de hiërarchische ladder óns ziet. Een leidinggevende waar we een normaal gesprek mee kunnen voeren, die onze mening meeweegt bij besluiten die ons aangaan en die – als puntje bij paaltje komt – de eindbeslissing durft te nemen. Waarbij de eindbeslissing liefst het juiste besluit is voor het hele team (en niet alleen voor het management).

Wat gij niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Dat is precies wat kinderen graag hebben, maar dan van hun ouders. Dat hun gedachten en gevoelens over zaken serieus worden genomen, dat zij gezíen worden. Ze niet worden afgerekend op wat ze doen, maar dat er wordt gekeken naar waarom ze iets doen. Hun standpunt wordt bekeken en meegenomen wordt bij beslissingen die hun aangaan. Kortom: ze willen graag respectvol behandeld worden, zoals ook wij respectvol behandeld wensen te worden.

De gevoelens en gedachten van je kind serieus nemen, en dus ernaar luisteren, staat niet gelijk aan het verloochenen van je eigen gevoelens en gedachten. Iedere relatie bestaat uit geven en nemen. Dichter bij elkaar proberen te komen, ergens in het grijze midden. Of, als je meer van regenbogen bent: ergens rond groen.

Een ander respecteren, serieus nemen en proberen tot een compromis te komen heeft 0,0 te maken met over je grenzen gaan. Zolang je jezelf niet respecteert of serieus neemt, kun je er niet vanuit gaan dat een ander dat wel doet. Daarnaast kun je een ander ook niet volledig respecteren of serieus nemen, als je dat jezelf ook niet doet.

If you don’t respect me, what must you think of yourself?

~ Cormac Mccarthy

Hate begets hate; violence begets violence; toughness begets a greater toughness. We must meet the forces of hate with the power of love.

~ Martin Luther King

I object to violence because when it appears to do good, the good is only temporary; the evil it does is permanent.

~ Mahatma Gandhi

  1. Ik hou erg van Kroost en vind dit weer een juweeltje van een artikel… maar ik vind erg vaak dt-fouten terug in jullie stukken :( In de inleidende paragraaf staat “Zij laten duidelijk over zich heen lopen en dromen van gezamenlijke huppeltochtjes door bloemenweides, bewoonT door vlinders.” Dit doet pijn aan mijn schrijvershart en ik denk dat bij sommige mensen die ook afdoet aan de credibiliteit… is er een manier waarop jullie hier in de toekomst beter op kunnen letten?

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

    • Bedankt voor je reactie :)

      Bij KROOST worden de artikelen geredigeerd, de artikelen op mijn eigen website (deze, Liefdevol Opgroeien) niet. Ik ben hier in mijn uppie en wil, ook al zouden ze daar waarschijnlijk helemaal niet negatief tegenover staan, mijn lieve collega’s bij KROOST niet steeds weer van hun tijd beroven om artikelen van mijn eigen site te redigeren. Als ik de funds had om iemand in te huren om mijn artikelen te redigeren, dan zou ik dat zeker doen. Maar dat heb ik (nog) niet, dus moet ik het nu zelf doen.

      Zoals ik in dit artikel eerder schreef is spelling (de d’s en de t’s) niet mijn sterkste punt. Sinds kort maak ik er stappen in dat ik het wel meer snap, maar ik ben er nog niet. Nu doe ik veelal dingen op gevoel, de logica erachter klikt namelijk nog niet (en die klik heb ik nodig om het echt te kunnen doorgronden).

      Ik vind het wel grappig dat je ‘bewoont’ noemt trouwens. Die had ik eerst met een d, vond ik ook beter staan, maar dacht ‘het zal wel met een t moeten zijn, omdat het geen verleden tijd betreft’. Ik zal het zo weer terugzetten :)

      Anyway, ik heb daarstraks (al zoekend naar ‘bewoont of bewoond’, ik had er toch nog twijfels over) een website gevonden die mij hopelijk verder kan helpen in dit leerproces. Dus wellicht liggen de d en t fouten binnenkort in het verleden :)

      No votes yet.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

    • Ik snap niet dat je zo’n punt maakt van die spellingsfoutjes. De inhouT van de tekst is toch veel belangrijker!

      No votes yet.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

  2. Ik kan ook erg vallen over schrijf- of taalfouten….. Maar ik wil je stukken wel redigeren hoor!

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*

The way kids learn to make good decisions is by making decisions, not by following directions.

Alfie Kohn