Ugh… Die buik….

Vroeger had ik een normaal figuur. Desondanks vonden ze het op de basisschool (en middelbare school, want: bijna dezelfde klas) nodig om mij te pesten omdat ik dik zou zijn.
Op de middelbare school kreeg ik op een gegeven moment daadwerkelijk overgewicht. Door emotie-eten.
Als je al behoorlijk onzeker bent over jezelf (jaren gepest worden doet zoiets wel met je) dan helpt overgewicht niet. Bij foto’s van jezelf krijg je dan al gauw dit soort gedachten:

  • Gadver! Het enige dat je ziet is mijn onderkin!
  • Ugh… Die buik….
  • Als ik nou “zo en zo” had gezeten dan had je die dikke bovenbenen niet gezien!

Het werd op de middelbare school algauw een “sport” om er zo slank mogelijk uit te zien. Op een bepaalde manier zitten, want: anders worden je bovenbenen “platgedrukt” waardoor je er dikker uitziet.
Je buik continue inhouden (dus buikspieren continue aangespannen) zodat je buik er slanker uitziet.
En voor foto’s gold: zoveel mogelijk vermijden.
Tegenwoordig kamp ik nog steeds (alweer) met overgewicht. Het is me voor ons trouwen gelukt om weer terug te komen naar een normaal postuur, maar het “ik ben zoveel afgevallen, dit mag wel een keer” teveel doen en daarna ook nog eens stoppen met roken waren funest voor dat normale postuur.
En toen had ik weer een periode dat ik walgde als ik naar foto’s van mezelf keek. Het enige dat mij opviel was mijn buik. Of andere “onvolmaaktheden”.
Tot zoonlief een dreumes was en ik me meer en meer besefte dat hoe ik naar mijn lichaam kijk een heel belangrijke invloed is op zijn beeld van het vrouwenlichaam.
Toen ik mijn lichaam meer begon te bekijken zoals ik altijd het lichaam van mijn moeder had bekeken (geïnspireerd door zoonlief zijn kijk op mijn lichaam) begonnen die “onvolmaaktheden” me steeds minder uit te maken.
Naast dit besef van mijn lichaam ben ik me ook erg bewust van het feit dat deze foto’s op een gegeven moment het enige zijn dat zoonlief van mij heeft.
Mijn schoonmoeder heb ik nooit gekend, het jaar voor ik manlief leerde kennen overleed ze, en er zijn heel weinig foto’s van haar. Een fotoboek bekijken van haar laatste jaren is dus niet mogelijk, omdat die gewoonweg niet bestaat (en ook niet echt samen te stellen is omdat de foto’s er simpelweg niet zijn).
Ik zou het heel erg vinden voor zoonlief als hij later helemaal geen (of praktisch geen) foto’s heeft van mij. Foto’s van ons samen, dingetjes die we doen etc. maar ook gewoon van mij alleen.
Natuurlijk zijn er nog steeds foto’s waar ik niet helemaal blij mee ben. Het is namelijk best makkelijk om een mens vast te leggen op allesbehalve charmante manieren. Zet je televisie-beeld maar eens willekeurig op pauze tijdens een film: grote kans dat de persoon op het scherm er heel vreemd uitziet 😉
Ik probeer nu dus te kijken naar het moment zelf, een grotere blik in plaats van de tunnelvisie op mijn onvolmaaktheden. Zoals zoonlief ook naar de foto’s zou kijken.

Deel Tweet Deel +1

1 Comment

  1. Stephanie

    Misschien helpt het ook als je weet dat ik altijd hetzelfde gedacht heb … tot ik me realiseerde dat de foto’s die ik op dat moment zo lelijk vond, 10 jaar later ineens leuke foto’s bleken!
    Er zijn nog steeds wel foto’s die ik afschuwelijk vind hoor, maar de meesten vind ik nu wel leuk … dus ik maak er ook geen probleem meer van wanneer ik op de foto moet …. ik denk nu dat er altijd wel wat te zeuren moet zijn waarschijnlijk maar de tijd verzacht veel 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sometimes people use “respect” to mean “treating someone like a person” and sometimes they use “respect” to mean “treating someone like an authority” and sometimes people wo are used to being treated like an authority say “if you won’t respect me, I won’t respect you” and they mean “if you won’t treat me like an authority, I won’t treat you like a person” and they think they’re being fair but they aren’t, and it’s not okay.

0
Skip to content