Terugblik: een jaar na het uitspreken

Fotografie door Masson.

Masson

Op de hoogte blijven van alles rondom Liefdevol Opgroeien?

Terugblik: een jaar na het uitspreken

Hoewel ik normaal niet echt van het sentimenteel terugkijken ben, merk ik dat ik dat rondom de scheiding wel doe. Het zal vast te maken hebben met dat ik dit voor het eerst (en hopelijk laatst) meemaak. Hoe dan ook, ik besloot er gewoon in mee te gaan. Je voelt zaken immers niet voor niets.

De avond dat ik te horen kreeg van mijn ex dat hij wilde scheiden was een avond die ik niet snel vergeten zal. Ik had onze zoon naar bed gebracht en wist dat er iets was. Wat dat iets precies was, wist ik niet. Ik wist echter wel dat als mijn toen-nog-man er niet zelf over zou beginnen, ik er naar zou vragen. Niet lang nadat ik beneden kwam gaf hij aan dat hij met mij wilde praten. En niet lang daarna zat ik in tranen.

Al tijdens dat gesprek wist ik dat het klopte. We waren elkaar ontgroeid en gewoon voor in de toekomst niet ‘compatible’ meer. Als vrienden? Ja. Maar niet als elkaars liefdespartner. En hoe logisch ik ook wist dat het was, het deed pijn. We waren immers getrouwd met de intentie voor altijd bij elkaar te blijven. Kregen een kind met de intentie als gezin altijd bij elkaar te horen.

Dat gesprek was op 23 juli 2015. We hadden afgesproken dat we het samen aan onze zoon wilden vertellen. Aangezien mijn toen-nog-man gewoon moest werken, zou dat pas ‘s avonds zijn. 24 juli dus. ‘s Nachts sliep ik niet veel, ik huilde vooral. Omdat ik een verjaardag had (een van mijn neefjes werd 1) deed ik die dag maar weer eens make-up op en hoopte ik vooral dat ik de schijn op kon houden voor mijn familie. Ik wilde namelijk niet dat mijn zoon er toevallig achterkwam, of dat ik de eerste verjaardag van mijn neefje een negatieve lading meegaf. Gelukkig gebeurde dat niet.

‘s Avonds vertelden we het onze zoon. Zijn basis werd onder zijn voeten weggerukt. Ik hoop echt nooit weer zoiets te hoeven meemaken. Zoveel onmacht en verdriet dat je op zo’n moment voelt. Geloof me, zo’n gesprek heb je niet met je kinderen als je niet volledig zeker bent van je zaak.
Aan de andere kant merkten we toen ook hoe hij het eigenlijk al die tijd al had aangevoeld. Hij vroeg al maanden steeds om zekerheid, “hou je wel van mij mama?” en meer van dat soort uitspraken. Zonder dat wij het echt doorhadden, wist hij dondersgoed dat er iets niet goed zat. Toen het grootste verdriet eruit was, wilde hij graag nog even Skylanders spelen.

Op de verjaardag van mijn neefje had ik gehoord dat mijn ouders naar de camping zouden gaan. Een reis van zo’n 4 uur. We hadden daarom afgesproken familie enzo de dag daarna (de 25e) pas op de hoogte te brengen. Ik wist namelijk dat mijn ouders anders zo weer rechtsomkeert zouden maken en we gunden ze eerst wat nachtrust.

Op de 25e (zaterdag) dus iedereen nabij ons gezin op de hoogte gebracht van de komende veranderingen. Zoals verwacht kwamen mijn ouders gelijk onze kant op. Daar de middag geweest en dat was – zoals je vast wel in kunt denken – behoorlijk emotioneel.

Ik heb praktisch dat hele weekend huilend doorgebracht. Aan de ene kant rouwend om de relatie die ik kwijt was, het idee dat ik een gescheiden mama zou zijn, maar ook om het tweede kindje dat nooit zou komen. Mijn toen-nog-man was bezig met school en we hadden gezegd dat we in zijn laatste jaar (waar we toen naartoe gingen) voor een tweede kindje zouden gaan. Dat rouwproces kwam dus bovenop het rouwen om de relatie die ik had, dacht te hebben.

Ondertussen zijn we een jaar verder. Mijn prachtige neefje werd vandaag twee jaar. Mijn zoon en ik wonen nu ruim een half jaar in Losser, bij – voor mij – de meest fantastische man die je maar kunt bedenken. Een geweldige bonuspapa met (voor mij) prachtige bonuskindjes, Bij zijn vader heeft hij ook zijn bonusmama, waarvan ik heel gauw al zag hoe ontzettend gek ze op hem is. We hebben het allemaal hartstikke goed en op alle vlakken gaat het beter dan een jaar geleden. Ongelooflijk wat een jaar tijd voor verschil kan maken <3

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*

The term misbehavior is almost exclusively applied to children–seldom to adults, friends, spouses. Have you ever overheard someone say, “My husband misbehaved yesterday,”? ...Children don’t misbehave. Their behaviors are simply actions they have chosen to meet important needs...Don’t interpret that children are trying to do something to you — they are only trying to do something for themselves. And this does not make them bad children or misbehaving children. But it may cause you a problem.

Dr. Thomas Gordon