Ouders Natuurlijk! Beurs, the day after (sort of)

En toen was het dan zover: de Ouders Natuurlijk beurs. Ik had er onwijs veel zin in, maar tegelijkertijd vond ik het idee van de lezing wel heel erg spannend. Hoeveel mensen zouden er komen? Zouden ze het wel interessant vinden? Wat als iedereen tijdens de lezing ineens zou vertrekken?

Ouders Natuurlijk! Beurs, the day after (sort of)

En toen was het dan zover: de Ouders Natuurlijk beurs. Ik had er onwijs veel zin in, maar tegelijkertijd vond ik het idee van de lezing wel heel erg spannend. Hoeveel mensen zouden er komen? Zouden ze het wel interessant vinden? Wat als iedereen tijdens de lezing ineens zou vertrekken?

En toen was het dan zover: de Ouders Natuurlijk beurs. Ik had er onwijs veel zin in, maar tegelijkertijd vond ik het idee van de lezing wel heel erg spannend. Hoeveel mensen zouden er komen? Zouden ze het wel interessant vinden? Wat als iedereen tijdens de lezing ineens zou vertrekken?
‘s Ochtends keek ik even na waar ik ‘s middags mijn lezing zou moeten geven. Zaalnaam gevonden, plattegrond erbij en toen kreeg ik een rotschrik.. Ik bleek een grote zaal toebedeeld te hebben gekregen. Gezien het onderwerp wel logisch, maar toch. Wat nou als de zaal ook daadwerkelijk gevuld zou worden? Dan zaten daar Heel Veel mensen mij aan te kijken. Als er dan iets niet goed ging, dan zaten daar Heel Veel getuigen..
Op de heenweg naar de workshop die ik samen met mijn KROOST-collega Linda ging geven kwamen we langs de zaal. Ik wou eigenlijk even naar binnen kijken, maar de deur was dicht. Dat zei dus niet zoveel. Op de terugweg, na de workshop, stond de deur wél open en toen kon ik dus een goede blik werpen op de grootte van de ruimte. En die was Enorm. Gelukkig duurde het nog een paar uur voor ik hoefde.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik over het algemeen, met soortgelijke dingen, vooral anticipeer op zenuwachtig worden. Het echte zenuwachtig zijn en voelen komt pas kort ervoor. En dat was ook nu het geval. Ik maakte wel grapjes over weggaan, maar échte zenuwen voelde ik toen nog niet. Pas om 15:00u kreeg ik een knoop in mijn maag, de begintijd (15:30) kwam nu immers wel heel erg dichtbij.
Ik pakte van KROOST en van Liefdevol Opgroeien een stel flyers om vooraan neer te zetten, twee van de doorzichtige servettenhouders van de IKEA (ideaal om flyers rechtop te presenteren), mijn uitgeprinte tekst om iets te hebben om op terug te vallen en ging vast ‘klaarstaan’ om te vertrekken. Gelukkig bedacht ik me nog op tijd dat ik mijn boek van Alice Miller (Banished Knowledge – Facing Childhood Injuries) ook mee moest hebben. Die gepakt en toen dan echt op weg.
Het lopen naar de zaal duurde niet zo heel erg lang, voor mijn gevoel ging het allemaal wat té snel. En ‘ineens’ was daar de zaal waar ik de lezing zou geven. Toen ik naar binnen stapte leek mijn hart even te stoppen, wat was de zaal vol! Zenuwachtig liep ik naar voren en zette ik de flyers klaar, legde de tekst neer en pakte daarna even mijn telefoon om foto’s te maken van de zaal, om naar mijn KROOST-collega’s te kunnen sturen. Ik heb niet iedereen op de foto staan, maar een ongeveer-telling van de mensen die er wel op staan en verdere schatting zaten er 40-50 mensen klaar.
Toen het échte beginnen daar was, begonnen mijn handen te trillen. Aangezien kwetsbaarheid en eerlijkheid dingen zijn waar ik tegenwoordig een stuk beter in ben, heb ik ook aangegeven best wel nerveus te zijn en deze grote opkomst niet verwacht had. De wetenschap dat zij dat wisten gaf mij meteen een beter gevoel. Als ik ineens een blackout (of iets dergelijks) had, wisten ze in ieder geval waar het door kwam.
Boven de deur hing een klok. Toen ik zag dat het 15:45 werd raakte ik lichtelijk in paniek. Ik was aardig op weg om het af te sluiten, maar dacht ineens dat ik nog 45 minuten vol moest maken. En dus gooide ik een persoonlijk verhaal in de mix, om het wat op te vullen. Om 15:55 bedacht ik me ineens dat dit, wat tijd betreft, helemaal niet nodig was geweest. Ik had immers een half uur, geen uur. Toen gauw het verhaal afgewikkeld en overgegaan op vragen.
Na de lezing kreeg ik van meerdere mensen te horen dat ze het heel erg hadden gewaardeerd dat ik zo open was geweest, ze bedankten me voor het delen van mijn persoonlijke verhaal. Wat ik uiteraard heel fijn vond om te horen. Zo voor een grote groep staan voelt sowieso enorm kwetsbaar, zeker als je dan ook een heel persoonlijk verhaal gaat vertellen. Ook al staat dat verhaal grotendeels ook wel hier op de site.
Ik vond het in ieder geval een geweldige ervaring en ga het zeker vaker doen. Heb in de afgelopen tijd ook genoeg andere onderwerpen bedacht om eventueel een lezing over te geven, dus inspiratie genoeg!

Deel Tweet Deel +1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Perhaps if tearful little boys were comforted instead of shamed, there wouldn’t be so many angry men struggling to express and empathize with emotion.

I think the saddest people always try their hardest to make people happy because they know what it’s like to feel absolutely worthless and they don’t want anyone else to feel like that.

0
Skip to content