Menu Sluiten

Muzikale opvoeding

Muziek. Een combinatie van klanken en een hoop emotie. Voor mij is het altijd een uitlaatklep geweest. Op emotioneel én creatief vlak. Het lijkt erop dat ik beide doorgeef aan mijn zoon. YES!

Muzikale opvoeding

Muziek. Een combinatie van klanken en een hoop emotie. Voor mij is het altijd een uitlaatklep geweest. Op emotioneel én creatief vlak. Het lijkt erop dat ik beide doorgeef aan mijn zoon. YES!
Ik had een cassetterecorder op mijn slaapkamer. In bed lag ik zelf liedjes te bedenken en dat zong ik dan in op een cassette. Wanneer ik de mogelijkheid had, zong ik. Als klein kind luidkeels samen met mijn moeder op de fiets. Later ook in de winkel, met de radio mee. En ook in het schoolkoor.
Het begon bij de ‘lage stemmen’ (dat was de scheiding die we maakten: je kon hoog of laag zingen). Ik hoopte eigenlijk dat ik bij de ‘hoge stemmen’ zou horen. Dat was wat ik graag wilde kunnen. Uiteindelijk zou ik daar ook komen. Met een ‘felbegeerd’ optreden in de kerk. Ik kan me niet herinneren hoe het lied heette, weet alleen nog dat ik de ‘hoge’ stem moest doen en een klasgenootje de ‘lage’ stem. Doodeng vond ik het, maar tegelijkertijd een geweldige ervaring.
Na de basisschool was het gedaan met koor. Stoppen met zingen deed ik echter niet. Ik zong nog steeds wanneer het maar kon en begon later ook zelf liedjes te schrijven. Geen wereldverbeterende songteksten, maar het was een uitlaatklep in periodes waarin ik die kon gebruiken.
Op een gegeven moment raakte ik mijn stem een beetje kwijt. Aan de ene kant door het roken, aan de andere kant door onzekerheid. Niet durven op te vallen.
Langzaam maar zeker kwam die creativiteit weer terug na de geboorte van mijn zoon. Ik begon weer liedjes te bedenken. Om herinneringen te planten, dagelijkse dingetjes net wat leuker te maken en een naar-bed-gaan-ritueel op te starten. Het eerste liedje was een slaapliedje. In het begin was het wat gek om het te zingen, omdat het nog niet bestond. Tot ik het al zovaak gezongen had, dat het er gewoon bij hoorde. Vanavond zong ik ‘m weer. Tegenwoordig doe ik het echter niet alleen, mijn zoon zingt heerlijk mee.

Dag, mooie dag.
Weer een dag voorbij.
Het was weer leuk.
Voor jou en voor mij.
Morgen is er weer een nieuwe dag.
Met heel veel plezier en heel veel gelach.

In de afgelopen zes+ jaar heb ik gezien hoe dat geweldige kind van me met zijn hele zijn genoot van muziek. Er is een filmpje van hem waarop hij helemaal uit zijn dak gaat op een dance-nummer, toen hij een jaar of 1,5-2 was (het eindigde alleen wat naar, doordat hij op een duplo-auto stapte en uitgleed). Later werd het samen kinderliedjes zingen. Ik heb hem zien genieten van echte opera bij Kunst in het Park hier in Enschede. Hij houdt van zingen op school. Geen koor, wel (onder andere) Engelse liedjes tijdens Engelse les.
Het zit ‘m niet in de klassiekers kennen, veel klassieke muziek luisteren of de liedjes op school leren. Ik zie het in hoe hij zijn eigen liedjes bedenkt. Varianten maakt op bestaande liedjes. Hoe hij zich volledig kan verliezen in de klanken, het ritme en emotie van de muziek die hij hoort. De muzikale opvoeding zit bij hem wel goed.
En mijn stem? Die is inmiddels ook weer terug. Ik zing wanneer ik wil. Binnenshuis dan 😉

Deel Tweet Deel +1

4 Comments

  1. Stephanie Herlaar

    Brok in mijn keel toen ik je hoorde zingen bij een talenten-wedstrijd …. ik vond je de eerste plek verdienen en je won niet eens, stomme jury 🙂

  2. Roos

    Haha wat een grappig artikel. Ik denk dat heel veel ouders met jou hopen dat hun kinderen in hun voetsporen treden. Kijk maar naar al die kleine voetballertjes. Op onze eigen basisschool in Amsterdam wordt er veel op toegezien dat het kind zijn eigen passies kan ontwikkelen. Dit is ook wel belangrijk denk ik…

    • Hiranthi Herlaar

      Het zit ’m voor mij totaal niet in ‘in mijn voetstappen treden’, maar in het hebben gevonden van een uitlaatklep op emotioneel en creatief vlak. Die “YES!” in de intro is vooral een uiting van hoe fijn ik het vind dat ik hem daarbij kan ondersteunen, samen onderzoeken etc. omdat ik het zelf maar al te goed ken.
      Ik ben me er al te goed van bewust dat hij – ondanks dat hij in veel dingen een kopie van mij lijkt te zijn – een eigen persoon is, eigen interesses heeft en zijn eigen pad te volgen heeft 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerd

  • Afgelopen week waren we met z'n drietjes naar de Makro. Een "gezellig gezinsuitje", zo gezegd ;-) Bij het multimedia deel konden we horen hoe een jongen (ik gok een jaar of 11, maar daar ben ik over het algemeen niet…

  • Een Duitstalig filmpje dat laat zien hoe slaaptraining er ongeveer uitziet. Wees gerust: er zijn geen babies of kleine kinderen in gebruikt. http://www.youtube.com/watch?v=WwVQApexegQ&

  • In een artikel op de website van Wij wordt aan het einde het volgende gevraagd: "Slaapt jouw kind bij jou in bed? Waarom, of waarom niet?". In een van de reacties wordt het volgende gezegd: Lijkt me doodeng en ik…

  • In het Algemeen Dagblad van vandaag (7 maart 2015) staat een stuk over de #StopJoFrost actiegroep. De mama van de eerste uitzending is er ook in aan het woord en zij noemt dat er achter de schermen wel ruimte was geweest…

Skip to content