Vind jij het moederschap zwaar?

Fotografie door timnewman.

timnewman

De nieuwste artikelen rechtstreeks in je inbox?

Vind jij het moederschap zwaar?

Nu.nl kopt “Negentig procent van de vrouwen liegt over moederschap“. Veel vrouwen blijken het moeilijk te vinden om toe te geven dat het moederschap ze zwaar valt. Reden: ze willen niet dat anderen ze ziet als “slechte moeder”.

Het moederschap ís ook zwaar. Zéker in deze tijd.

De mens is een dier dat in groepen leeft, gemeenschappen. “It takes a village to raise a child”. Alleen zijn die gemeenschappen steeds kleiner en kleiner geworden tot zo ongeveer onze hele gemeenschap alleen nog bestond uit de mensen van ons eigen gezin.

Als je naar stammen in afgelegen gebieden kijkt zie je dat vrouwen bij elkaar zijn, elkaar helpen, op elkaars kinderen passen. In de westerse wereld is dat niet zo.

We zitten steeds meer in een isolement, ons eigen huis.

Hoe fijn we ons huis ook vinden: het is geen oppas, geen hulp in de huishouding, geen gezelschap en geen steun in moeilijke tijden. En laten dát nou de dingen zijn die we als ouders daadwerkelijk nodig hebben.

Rimpel-effect

Hoe meer moeders zeggen dat ze het moederschap helemaal niet zwaar vinden, hoe meer aanstaande ouders denken dat ze zich aanstellen en op hun beurt weer niet durven toe te geven dat ze het toch best zwaar vinden, etc. Een duidelijk rimpel-effect.

En andersom precies hetzelfde: zodra 1 persoon durft toe te geven het moeder-/ouderschap zwaar te vinden zullen er meer hun stem vinden om dat ook toe te geven. Een rimpel-effect de andere kant op.

Doe je het jezelf aan?

Als je als ouder wel de moed hebt gevonden om aan te geven dat je het zwaar vind/hebt, dan zijn er twee mogelijke reacties:

  1. “Moedig van je dat je dit durft toe te geven” (evt gevolgd met “hoe kan ik je helpen?”)
  2. “Je hebt er zelf voor gekozen”

De eerste is natuurlijk de reactie die je dan het liefst ontvangt. Blijkbaar verwacht de meerderheid de tweede mogelijkheid.

Borstvoeding

Als een moeder borstvoeding geeft worden allerlei problemen in de opvoeding al gauw daarop gegooid. Door de omgeving welteverstaan.

Slaapt je kindje niet door? Komt door de borstvoeding. Heeft je kind verlatingsangst? Komt doordat je borstvoeding geeft. Valt het moederschap je zwaar? Komt door de borstvoeding.

Vrouwen die dit soort opmerkingen krijgen maken nog weleens de grap dat borstvoeding zelfs de schuld zou krijgen voor hamertenen, maar eigenlijk is dit gewoon dieptriest.

Moederschap is zwaar. Ouderschap is zwaar. Punt.

Ja, in het geval van borstvoedingsproblemen kan dat inderdaad zwaar zijn, daar weet ik alles van. Maar het is niet de oorzaak van alle problemen die je tegenkomt als ouder.

Bij goede begeleiding (door een IBCLC lactatiekundige) kan de borstvoeding in de meeste gevallen slagen. Mits de omgeving ook ondersteuning geeft.

Uiteraard zijn er gezinnen waarbij kunstvoeding inderdaad verlichting gaf, maar aangezien de borstvoeding in de meeste gevallen niet de reden is waarom het moederschap zwaar valt is dat dus voor de meesten níet zo.

Andere levensvisie

Naast borstvoeding is de omgang met je kind vaak een reden (volgens de buitenwereld) van allerlei problemen.

Ben je geen voorstander van straffen? Dan creëer je je eigen prins(es) die alles hebben moet zoals hij/zij wil. Respecteer jij je kind en zijn/haar gevoelens? Dan laat je over je heen lopen en heb je er eigenhandig voor gezorgd dat “die jeugd van tegenwoordig” zo egoïstisch is. Je laat je kind niet huilend in slaap vallen? Dan leert hij/zij natuurlijk nooit dat de wereld niet om hem/haar draait.

Geen samenwerking, maar tegenwerking

In plaats van dat ouders zich gesteund voelen, ervan uit kunnen gaan dat ze juiste informatie krijgen, worden ze tegengewerkt. Nóg onzekerder gemaakt. Veelal met informatie die nergens op gebaseerd is.

Het tegenwerken doen deze adviesgevers over het algemeen niet expres. Het heeft meestal te maken met de beslissingen die zij ooit hebben gemaakt en de diepliggende (vaak onbewuste) angst dat wat zij deden wellicht niet goed was. Of met de manier waarop zij zijn opgevoed en de onmogelijke mogelijkheid dat hun ouders destijds misschien toch niet de beste keuze hadden gemaakt (om wat voor reden dan ook).

Ouderschap samen verlichten

We kunnen sámen het ouderschap minder zwaar maken. Door open en klaar te staan voor elkaar.

Ken je iemand waarvan je vermoed dat die het op dit moment wat moeilijker heeft? Vraag dan gewoon eens hoe hij/zij het ervaart en kijk naar jullie overeenkomsten ipv verschillen.

Denk je dat je die persoon ergens mee kunt helpen? Vraag dan of je wellicht ergens mee kan helpen. Of verras ze gewoon eens met een bloemetje, vers gekookte maaltijd, een dagje sauna of iets anders waarvan je verwacht dat die persoon dat wel gebruiken kan.

Overigens is het mooiste wat je voor die persoon kunt doen: eerlijk zijn. Valt het ouderschap jouw soms ook zwaar? Zeg dat dan ook hardop. Het haalt die mythe over “het is altijd alleen maar leuk” weer wat weg en het geeft de ander ook weer wat positiviteit terug (“het ligt niet aan mij!”).

Hoe ga jij om met de moeilijke momenten in het ouderschap?

  1. Hai, maar wat als je met een groot probleem ‘andersom’ zit?? Hoe reageer je dan? Wat als je weet dat een vriendin kiest voor het ‘laten doorhuilen’ belachelijke idee omdat ze denken dat een kind dan gaat doorslapen. Wat als je weet hoe een baby hier beschadigd door raakt? Wat moet je dan doen? Wat als een moeder haar pasgeboren baby’tje kunstvoeding geeft en haar zelfs het colostrum ontneemt en alle oerbehoeften?Dan voel je je radeloos en weet je het soms echt niet meer..voel je de pijn van de baby..wat dan? X een soms radeloze moeder

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

    • Lieve radeloze moeder, ik snap precies wat je bedoelt. Ik kan daar ook compleet door van de wijs raken.

      Als buitenstaander kun je er niet voor zorgen dat ze het anders gaan doen. Iedereen heeft zijn/haar eigen redenen om het op een bepaalde manier aan te pakken. Probeer dus los te laten dat jij vind dat ze moet veranderen. Zij doet haar best de beste moeder te zijn die ze kan zijn, met de informatie die zij beschikbaar heeft en ervaringen die zij heeft opgedaan.

      Ik ga er vanuit dat jij het niet fijn zou vinden als iemand bij jou zou gaan zitten vertellen dat jij het verkeerd aanpakt, dat je je kindje zou moeten laten huilen, je over zou moeten stappen naar kunstvoeding etc. Zij zal niet zitten te wachten op preken van jou over het tegenovergestelde.

      Wat je wel kunt doen is voorleven, gewoon met jouw kindje omgaan zoals je graag zou zien dat anderen ook met hun kinderen om zouden gaan. Misschien dat ze daar wel ideeën uit op kan doen. Als het je lukt om jouw negatieve gevoelens rondom haar aanpak los te laten kun je ook vragen waarom zij iets aanpakt zoals ze doet (bijv. het laten huilen). Maar: doe dit dan alleen als je echt geïnteresseerd bent, niet omdat je de drang hebt haar te laten veranderen.

      Wat betreft de kunstvoeding: ik heb in mijn omgeving meerdere keren meegemaakt dat de borstvoeding (zeer) vroegtijdig werd gestopt. Als “langvoedster” deed dat pijn. Ondanks dat ik de 1,5-2jr erg veel tegenslagen heb gehad heb ik tussendoor ook veel genoten van de borstvoeding. En dat gun ik iedere moeder. Daarnaast was er sprake van een gekrenkt ego (omdat ik niet werd gevraagd om advies) 😉
      Ik vind dat ieder kind recht heeft op borstvoeding. Ik vind het daarentegen geen plicht van de ouders om daaraan te voldoen. Ouders krijgen zooooveel informatie op zich af, waaronder veel onvolledige (of onjuiste) informatie. En op basis daarvan moeten ze hun beslissingen nemen.

      Zoals ik mijn vriendin zei, toen ze na 2wkn overstapte naar kunstvoeding: je wordt er niet minder moeder om. Zolang je het belang van je kind meeneemt in je besluit, je probeert het beste te doen voor jullie gezin, hoef je je niet schuldig te voelen om je besluit.
      Daar heb ik een paar maanden later het volgende aan toegevoegd: ook als je nu informatie zou krijgen waardoor je nu weet dat je destijds anders had kunnen besluiten, je hoeft je daar niet schuldig over te voelen. “When you know better, do better”.

      Een lang verhaal met eigenlijk een heel kort moraal: ga met je vriendin om zoals je wil dat zij met jou omgaat. Met sympathie en compassie.

      Rating: 5.0. From 1 vote.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

    • Voor ons was het laten doorhuilen toen Sem 10 maanden was de oplossing! Hij heeft 10 maanden lang niet geslapen, wij dus ook niet. mede door onze fout. Door iedere keer maar weer naast zn bedje te verschijnen als hij huilde. Het werd van kwaad tot erger. Totdat wij het advies kregen om je kindje 10 min te laten huilen en dan even een aai over zn bol te geven. Iedere 10 min. Terug gaan totdat hij slaapt. Na 3 dagen sliep onze Sem door. Het is even doorbijten maar dan heb je wel wat. Baby’s zijn slimmer dan wij denken. Nadat een kindje 6 maanden is raakt je kindje echt niet beschadigd van laten doorhuilen.

      Groetjes van een moeder die het zorgen voor kindje mega zwaar vind ;-).

      No votes yet.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

      • Hoi Sanne,

        Een baby van 10 maanden wordt niet wakker ‘s nachts omdat jullie bij hem aan bed komen als hij van zich laat horen, die wordt wakker omdat er een geluid was, hij honger/dorst heeft, mamahonger, een vieze luier, of allerlei andere zaken waar wij volwassenen ook wakker van kunnen worden ‘s nachts.
        Zoals je in mijn (vertaalde) stuk kan lezen ben ik geen voorstander van laten huilen, ook niet op een “gecontroleerde” manier. Heb ik hier ook wat over geschreven overigens.

        Het klopt dat babies vaak slimmer zijn dan wij denken, ze worden op andere punten echter zwaar overschat. Zoals het “na 6 maanden raakt je kindje echt niet beschadigt van laten doorhuilen”. Er is namelijk geen magische grens van “hier raken ze nog wel beschadigt” en “hier niet meer”. Sterker nog: er valt op voorhand niet te vertellen welk kind er wel zienbare schade aan overhoudt en welke niet. Dat er epigenetisch iets verandert in zijn/haar DNA is wel een feit (en wat dat verder inhoudt verschilt dus per kind en ook de verdere omstandigheden van dat kind).

        Hoe dan ook, het ouderschap is vaak gewoon zwaar. Ik vind het zelf een stuk makkelijker sinds ik ben gestopt me te verzetten tegen mijn instincten en mijn prioriteiten/verwachtingen heb bijgesteld.

        Ik wens jullie veel liefde toe, maar dat komt vast goed <3 🙂

        No votes yet.
        Please wait...

        Reageer op deze reactie

  2. Ben hethelemaal eens met dit artikel.
    Ik ben gek op mijn kinderen (eetje van twee en een van vijftien) maar soms vind ik het zo zwaar en vermoeiend. Die van twee heeft natuurlijk meer aandacht en zorg nodig, die van vijftien is eigenlijk heel relaxed dus zo kan het ook met een puber.
    Maar toch vind ik het het moeilijk bijna nooit even iets voor mezelf te kunnen doen ,ik hou van schilderen maar het komt er nooit meer van af.Of even geen verantwoordelijkheid al is het maar voor een dagje, het gaat met ups en downs en sommige dagen vind ik het gewoon heel fijn en leuk maar andere pffffff.
    It takes a village to raise a chaild ben ik het helemaal mee eens maar in ons geval gaat het niet op ,ouders van mijn vriend zijn overleden en mijn ouders passen nooit op, daar kunnen ze niets aan doen omdat ze zelf nog een invalide kind hebben.
    Maar nu werken ze niet meer en hebben ze eigenlijk best veel tijd maar dan zijn ze ook nog van mening dat als je kinderen neemt je er zelf maar voor moet zorgen. Vind ik wel een beetje hypokriet van ze omdat ik 5 dagen per week bij een oppas zat vroeger maar ok ,daar heb ik dus geen geld voor. Gisteren heeft er een vriend opgepast en ben ik voor het eerst in twee jaar met mijn vriend uit eten gegaan zonder kind erbij.
    Laats kwam ik een oma met haar kleinkind tgen in de speeltuin en die paste vier dagen per week op en nam het kind mee naar land van bartje en van alles. dan zou ik echt wel zo’n oma willen hebben.
    maar helaas .
    Gelukkig wordt het wel makkelijker nu mijn zoontje iets groter wordt.

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

  3. Ook ik vind het moederschap zwaar en ervaar ook dat je dit niet zomaar ‘mag’ zeggen zonder daar gauw aan toe te voegen dat je de kleine voor geen goud wilt missen. Ik vraag me soms oprecht af of ik er weer voor zou kiezen als ik weet wat ik nu weet. Borstvoeding was heftig. Kwam zeer slecht op gang, kindje dipte meteen en dat zorgde pas voor het gevoel een slechte moeder te zijn. Ik kan mijn eigen kind niet eens voeden! Ik kon het niet accepteren en heb doorgezet. Voeden, kolven, masseren en verwarmen. Het was nooit voldoende, maar ik heb doorgezet tot 3 maanden. Toen liep het zo hard terug dat ik meer kunstvoeding gaf dan borstvoeding. Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. Ik wilde zo graag mijn instinct volgen. Op je instincten vertrouwen, wordt zo tegengewerkt door deze maatschappij, het cb en vooral de media. Ik beschouw mezelf als helder denkend mens die zich niet ‘zomaar’ laat beinvloeden. Ik vertrouw regelmatig op mijn onderbuik bij het opgroeien en dat bevalt prima. Aan alle mama’s die het zwaar hebben: je bent niet alleen en het is ok om toe te geven dat het zwaar is!

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

    • Zo goed om te lezen dat andere moeders dit ook hebben mee gemaakt! Ik wilde ook perse borstvoeding geven, maar het lukte ons samen gewoonweg niet. Lactatiedeskundige meerdere consulten mee gehad, en dat was ook heel nuttig, maar na 4 weken kolven kon ik niet meer (dus geweldig dat je het tot 3 maanden hebt volgehouden!). Ik heb toen besloten dat ik geen huilmama wilde zijn, maar er echt voor mijn kindje wilde zijn en samen genieten. Ja, het is nog altijd zwaar bij tijden (al heb ik een voorbeeldig kind al zeg ik het zelf ;)), maar er zijn nu ook lichtpuntjes en dat zijn er veel meer dan zware momenten. Mijn dochtertje is nu ruim 7 weken en dat is natuurlijk nog heel jong en ik zal ongetwijfeld nog veel diepe dalen doormoeten voordat ze volwassen is, maar ik probeer ook bewust naar de leuke momenten te zoeken en daar ook echt van te genieten en in de zware momenten weten dat het ook weer anders zal zijn. We doen allemaal ons best en meer kunnen we niet doen. Ja, ik vind het moeilijk op mezelf te vertrouwen en ik zal ongetwijfeld nog veel fouten maken, maar ik moet de eerste perfecte moeder nog tegenkomen.

      No votes yet.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

  4. Ohja zoo herkenbaar allemaal.
    Ik denk er wel eens aan om initiatief te nemen om een omgevingsvrouwengroep op te starten om bij elkaar op de koffie te gaan, om meer elkaar te leren kennen en wat meer sociaal leven te creeren met elkaar. Maar dan inderdaad met moeders die niet gelijkeen woordje klaar hebben over hoe het wel of niet moet, maar te kijken naar de persoon zelf, het hart achter de beslissing. Ik denk dat iedereen beslissingen neemt vanuit het verlangen een goede moeder te zijn. En juist door er voor elkaar en met elkaar te zijn, worden we beter door een betere balans. Zoiets zou ik dus ook in de beschrijving zetten;). Wie zou er mee doen?

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*


A child may not know what direction he is going, but when he is attached to you, he doesn't feel lost.

Gordon Neufeld