Vier je vrijheid

We zitten weer in de aanloop naar vier en vijf mei. Goed te zien (en horen) aan de jaarlijkse campagne die weer op televisie en radio is. “Op vier mei herdenken we de slachtoffers, op vijf mei vieren we onze vrijheid.” Dit jaar voelt het allemaal behoorlijk hypocriet.

Vier je vrijheid

We zitten weer in de aanloop naar vier en vijf mei. Goed te zien (en horen) aan de jaarlijkse campagne die weer op televisie en radio is. "Op vier mei herdenken we de slachtoffers, op vijf mei vieren we onze vrijheid." Dit jaar voelt het allemaal behoorlijk hypocriet.

We zitten weer in de aanloop naar vier en vijf mei. Goed te zien (en horen) aan de jaarlijkse campagne die weer op televisie en radio is. “Op vier mei herdenken we de slachtoffers, op vijf mei vieren we onze vrijheid.” Dit jaar (2015) voelt het allemaal behoorlijk hypocriet.
Honderden vluchtelingen. Samengepakt op een bootje, met goede hoop op weg te zijn naar de vrijheid. Naar veíligheid. Met een grote kans hun leven tijdens die vlucht te verliezen. Hoop op betere tijden. Voor zichzelf, hun kinderen, hun familie. En wellicht ook met oog op de toekomst: wat we nu ontvluchten, is er straks misschien niet meer.
Slechts 70 jaar geleden zat Nederland in de aanloop naar de bevrijding, die op 5 mei volgen zou. Onze hoop gevestigd op de geallieerden, dat zij ons volk zouden bevrijden en er betere tijden aan zouden breken. Hopend dat onze familieleden, die vastzaten in concentratiekampen, weer terug zouden keren.
Komt het door de stilte, dat we ons niet meer kunnen voorstellen hoe het voelt om op de vlucht te zijn voor iets waar jijzelf geen vat op hebt? Zouden de verhalen die nooit gedeeld zijn, ons in kunnen laten zien dat de vluchtelingen nu niet anders zijn dan wij toen? Dat zij ons zijn?
Mijn hart huilt. Voor alle slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog. De overledenen, maar ook de overlevenden. Voor de mensen die hun verhaal nooit hebben kunnen doen, omdat het te pijnlijk was. Die zich gedwongen voelden stappen te nemen die ze niet wilden. Die familie kwijtraakten, zonder ooit te weten wat ze hebben doorstaan. De mensen waar we nú niet veel meer voor kunnen doen dan ze te herdenken.
Mijn hart schreeuwt. Voor de slachtoffers van nú. Die net zo mens zijn als wij. Die evenveel recht hebben op een veilig leven als wij. Die er, in tegenstelling tot ons, nu middenin zitten. Niet 70+ jaar geleden, maar nú.
De mensen die onze hulp nodig hebben, maar aan de kant worden geschoven alsof zij minder rechten hebben dan ons. Alsof ze geen mens zijn.
Wanneer gaan onze ogen open? Wanneer worden onze harten weer echt open gezet? Wanneer gaan we ons eindelijk realiseren dat niet alleen wij het redden waard waren, maar de slachtoffers van nu ook? Wanneer stappen we eindelijk af van het “ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken?”
Ik leer mijn zoon liever dat de wereld van ons allemaal is. Dat we allemaal recht hebben op een plekje, waar dan ook ter wereld. Dat we op deze wereld zijn voor elkaar, niet alleen voor onszelf.
En jij?



Deel Tweet Deel +1

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maurice Sendak

Children do live in fantasy and reality; they move back and forth, very easily in a way we no longer remember how to do.

Hannah Gadsby

When you soak a child in shame they cannot develop the neurological pathways that carry thoughts. That carry thoughts of self-worth. They can’t do that. Self-hatred is only ever a seed planted from outside in, but when you do that to a child it becomes a weed so thick and grows so fast, the child doesn’t know any different. It becomes as natural as gravity.

Scroll naar top
Skip to content