Naar de pagina-inhoud

Jo Frost: Nanny on Tour, afl 6


Deze week had ik het geluk dat ik woensdag zag dat er op die dag een herhaling van aflevering 6 (7 april jl.) werd uitgezonden. Snel ingeprogrammeerd om op te nemen, zodat ik deze in ieder geval nog wél kon bekijken. Dat bleek een goede actie, want ook deze is niet toegevoegd aan de RTLXL app.

Het gezin van deze week

Een moeder, vader en drie kinderen (zoon, dochter en baby). Tijdens de intro horen we dat de beide ouders in eerste instantie (bij de komst van hun eerste kind: zoon) geen liefdesrelatie hadden, maar dit uiteindelijk wel zo gebloeid is. Dat vond ik wel verfrissend om te horen, liefde hoeft namelijk niet gelijk 100% duidelijk te zijn.

De problemen in dit gezin zouden voornamelijk komen door het gedrag van dochter. Ze plast meerdere keren per dag in haar broek en is – om de woorden van vader te gebruiken – veel brutaal.

Er wordt ook verteld dat de moeder van moeder tijdens de zwangerschap van dochter erg ziek werd en kwam te overlijden. Moeder zou genoemd hebben dat ze dacht dat de stress tijdens die zwangerschap het karakter van haar kind had aangepast. Dat vond ik eigenlijk best zorgelijk om te horen. Er werd verder in de uitzending niet op ingegaan en dat vond ik wel jammer. Vooral omdat de stress het karakter van haar dochter niet zal hebben aangepast. Het zal er eerder voor gezorgd hebben dat ze haar dochter associeert met die negativiteit, waardoor haar dochter continue negatief gelabeld wordt en haar gedrag daardoor in een vicieuse cirkel terecht komt (ongewenst gedrag gaan vertonen omdat dit van haar verwacht wordt, kinderen voldoen immers graag aan onze verwachtingen).

Apart gesprek met beide ouders

Wat ik mooi vond om te zien, was dat Jo beide ouders apart nam voor een gesprek (nadat ze samen gesproken hadden). Ook dat moeder de beelden van haarzelf naar haar dochter te zien kreeg. We hebben niet altijd door wat voor effect ons gedrag op anderen heeft. Dat soort beelden kunnen zien, kunnen erg veel duidelijk maken.

In dat gesprek bleek dat moeder vroeger getuige was van de mishandeling van haar broertje, door haar vader. En dat zij dacht dat hier haar gedrag richting haar dochter wegkwam. Ik denk dat dit inderdaad best mogelijk is, maar zoals ik al zei: ik denk dat de negativiteit tijdens haar zwangerschap haar beeld van haar dochter negatief heeft ingekleurd.

Therapie voor moeder

Jo raad moeder aan om naar een psycholoog te gaan voor therapie, om haar jeugdtrauma te kunnen verwerken en hierdoor ook meer inzicht in zichzelf te krijgen. Kijk, daar werd ik enorm blij van. Niet verborgen houden dat soort dingen! Daar is namelijk niemand mee geholpen. Anders krijgen kijkers de boodschap dat alleen de komst van Jo, haar specifieke methode, de oorzaak is van al het nieuwe goede in het gezin.

Wat ik mooi vond van moeder, was dat ze hier echt voor open stond en dit ook met beide handen aangreep. Om met haarzelf aan de slag te gaan. Voor haarzelf en voor haar dochter.

Communicatie van de ouders

De ouders praatten niet echt meer met elkaar. Vader had in zijn een-op-een gesprek ook aangegeven het gevoel te hebben dat moeder hem niet respecteert. Gezien de agressie die moeder vertoond naar dochter, kan ik me voorstellen dat ‘even fijn een gesprek aankaarten’ voor beiden geen reëele verwachting kon zijn.

En toen introduceerde Jo de ‘Babbelbox’. Een klein vogelhuisje op een standaard (althans, zo zag het er uit). In die babbelbox konden beide briefjes plaatsen met iets dat ze graag wilden zeggen tegen de ander. ‘s Avonds (met alle kinderen in bed) konden ze de box dan openen, om er over te praten.

Natuurlijk ging het niet meteen van een leien dakje. “Rome wasn’t built in a day,” enzo. Maar het zorgde er in ieder geval voor dat ze weer met elkaar gingen práten. En dat was ook precies de reden van de introductie van de babbelbox natuurlijk.

Gedrag van dochter

Zoals Jo, niet onterecht, aangaf wordt het gedrag (het ‘brutale’ en het in de broek plassen) van de dochter veroorzaakt door hoe de moeder haar behandelt. Door liefdevoller met haar om te gaan, haar meer positieve (in plaats van steeds het negatieve) aandacht te geven zal de relatie verbeteren en het meisje zich ook veel beter voelen.

En toen werd het ‘beloningsbord’ voor de dochter geïntroduceerd. Dat vond ik erg jammer. Aangezien het gedrag werd veroorzaakt door de negatieve aanpak van moeder zou je eigenlijk verwachten dat de moeder een beloningsbord zou krijgen. Maar beloningsborden zijn natuurlijk niet voor ouders, maar voor kinderen en dus krijgt dochter er een.

En toen reageerde zoon zich af

Zodra de relatie met dochter verbeterd, begint zoon zich anders te gedragen. Geen vreemd fenomeen, dat wat hij gewend was werd immers compleet op de schop genomen. Waarschijnlijk was hij bang dat het allemaal ten koste zou gaan van de aandacht die hij kreeg, de relatie die hij met zijn moeder had.

Moeder probeerde dit te corrigeren door hem in time-out te zetten, wat niet werkte. Als voorbeeld werd het huiswerk van zoon genomen, dat hij dit niet wilde maken (en daarvoor in time-out werd gezet). En toen reageerde Jo geheel onverwachts (voor mij dan) met “je zet de time-out verkeerd in, wat heeft hij nodig om zijn huiswerk wél te gaan maken?”. Voor mij geheel onverwacht, omdat ze dit soort inzichten nooit deelt. Het gaat nooit om “wat heeft hij/zij nodig om wel te kunnen doen wat ik vraag?,” maar altijd om “er wordt niet gedaan wat ik zeg en dus moet er gestraft worden.”

Aan de ene kant vond ik het fijn, dat er eindelijk een andere kijk werd gegeven. Aan de andere kant word het voor ouders wel heel lastig om te begrijpen wanneer je dan zo’n andere kijk moet hanteren (in mijn optiek eigenlijk altijd) en wanneer je de time-out dan wél ‘goed’ kunt inzetten (naar mijn mening dus niet heel vaak, alleen in geval van crisisinterventie en niet als onderdeel van de standaard ‘opvoedgereedschapskist’).

Al met al vond ik deze aflevering een verademing vergeleken met eerdere afleveringen (en eerdere programma’s van Jo). Het kan nog zeker beter, maar voor mijn gevoel was het voor ‘alles Jo’ al een behoorlijke verbetering. En ik hoop dat dit niet alleen met ‘goed montage-werk’ te maken heeft.

Wat vond jij van deze aflevering?

Deel Tweet Deel +1


In het dagelijks leven denkt, schrijft en praat Hiranthi veel over opgroeien in het algemeen. Van de ontwikkeling van baby’s en kleine kinderen, tot de persoonlijke ontwikkeling van volwassenen en de invloed van hun jeugd en huidige omgeving daarop.


Gerelateerde artikelen


Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*