Jo Frost: Nanny on Tour, afl 4

Fotografie door snaptitude.

snaptitude

Op de hoogte blijven van alles rondom Liefdevol Opgroeien?

Jo Frost: Nanny on Tour, afl 4

Het zou eigenlijk een herschrijving worden, maar ik heb besloten het niet te doen. Niet omdat er niks te verbeteren was, of dat ik geheel achter Jo haar aanpak sta, maar omdat ik met de eerste drie herschrijvingen mijn punt wel gemaakt heb: het kan fijner en ook met veel betere begeleiding. Ik ga nu de aflevering zelf evalueren met wel wat uitleg over hoe het ook had gekund, maar dus geen complete herschrijving meer.

In deze aflevering hadden we een gezin met drie kinderen. Vader, moeder, zoon, dochter en baby. De twee oudste kinderen kwamen drie jaar geleden bij vader en vriendin in huis. Ze bleken behoorlijk verwaarloosd te zijn bij hun biologische moeder. Voor die tijd had vader geen contact met de kinderen.

Zo heb je geen kinderen en ineens heb je twee getraumatiseerde kinderen in huis.

Dat de kinderen ineens bij vader gingen wonen was voor iedereen een klap. Zij kenden hun vader niet, vader kende zijn kinderen niet. Zo heb je geen kinderen en ineens heb je twee getraumatiseerde kinderen in huis. Normaal gesproken groei je samen met je kinderen, dat was hier duidelijk niet het geval. En dat gaat niemand in de koude kleren zitten.

Dochter heeft veel driftbuien, zoon liegt veel. Beide ouders hebben het moeilijk om met dit gedrag om te gaan, ook gewoon kindergedrag is ze teveel. De kinderen zitten daardoor meer op de gang, in time-out, dan ergens anders.

Wat ik heel typisch vond (en ik was zeker niet de enige) was de reactie van Jo (“you’re using the technique wrong!”) toen de vader vertelde waar hij de time-out vandaan had (van haar). Het probleem zou volgens haar dus niet de time-out an sich zijn, maar de manier waarop de ouders het toepassen.

Het is bekend dat ik geen voorstander ben van Triple P, vooral om de manier waarop het naar ouders toe gepusht wordt door de overheid. Maar Triple P (en dus ook de time-out methode die daarin wordt uitgelegd) is ooit bedacht als crisisinterventie. Niet voor alledaags gebruik. En ja, Jo Frost doet in haar programma’s inderdaad aan crisisinterventie, maar ze verteld ouders (noch kijkers) niet dat het geen standaard onderdeel van je ‘opvoed toolkit’ zou moeten zijn. Ze geeft juist iedereen de indruk dat dit wel zo zou moeten zijn.

Natuurlijk is het heel mooi hoe ze beide ouders na laat denken over hun (toen nog) huidige manier van opvoeden. Noemde dat de kinderen totaal geen ruimte kregen, ze hierdoor spreekwoordelijk verstikt werden. Dat is ook een van de belangrijkste dingen: ouders na laten denken over hun manier van opvoeden, ze laten spiegelen, om te kijken of ze wel echt achter hun keuzes staan. En zo niet: een andere weg inslaan.

Een zelf veroorzaakt probleem oplossen

Het probleem in dit gezin (veelvuldig toegepaste time-out, waardoor de kinderen alleen negatieve associaties hebben bij hun ouders) is veroorzaakt door het kijken naar de Supernanny. Ze zagen dat Jo Frost vertelde over de time-out en besloten dat in hun huis ook toe te passen. Dit is zeker niet het enige gezin waar er doorgeslagen wordt in de toepassing van de time-out. Sterker nog: in de meeste gevallen wordt de time-out niet op de juiste manier uitgevoerd. Dit geldt overigens ook voor de manier waarop nanny Jo de time-out promoot.

Time-out is eigenlijk een afkorting van ‘time-out from positive reinforcement’. Het betekent de afwezigheid of ophouden van een positieve prikkel. Het zijn termen afkomstig uit de sociale leertheorie en het behaviorisme. Op het moment dat het gewenste gedrag afwezig is, wordt de positieve bekrachtiging onderbroken tot het gewenste gedrag weer vertoond wordt. Time-out betekent dus niet per definitie het isoleren van het kind, maar kan wel betekenen dat het kind even uit een situatie wordt gehaald. 1

~ KROOST: Waar de time-out schoen nu werkelijk wringt

Aan het einde van de aflevering zien we dat de kinderen meer naar de ouders toe komen, zodra ze meer ademruimte krijgen. Niet heel raar natuurlijk, we voelen ons immers allemaal een stuk beter in een omgeving waar we niet continue berispt of bestraft worden voor de meest uiteenlopende dingen. En natuurlijk is dat een ongelooflijke verbetering ten opzichte van hoe het was. Maar het blijft een kwestie van: ze komt een probleem oplossen dat (mede) door haar is veroorzaakt. Vader geeft immers zelf toe de time-out te kennen van haar oudere programma’s.

#StopJoFrost

Deze aflevering laat heel goed zien waarom #StopJoFrost in het leven is geroepen: ouders nemen de adviezen die nanny Jo opgeeft zeker wel over. Ze word immers wereldwijd door ouders als een opvoed-goeroe gezien. “Als nanny Jo het zegt, dan zal het wel goed zijn.”

Het gevaar hiermee is, zoals ook in deze aflevering goed te zien was, dat ouders er geen begeleiding bij hebben. Ze zien iets toegepast worden, nemen dat zonder verdere begeleiding over en slaan er (doordat het niet ‘werkt’) algauw in door. Omdat de opvoeding zo’n gevoelig onderwerp is en mensen sowieso niet graag hulp vragen, wordt er liever een advies aan een ander overgenomen dan zelf hulp te zoeken. Actief hulp zoeken bij de opvoeding betekent immers dat je toegeeft dat je faalt. En falen wordt gezien als iets zwaks. Dat hulp zoeken juist enorm sterk is wordt vaak compleet over het hoofd gezien.

Dan zit je dus als ouder met de handen in je haar, het gevoel te hebben je kinderen en jezelf enorm te falen, en daar is Supernanny Jo Frost met haar zogenaamde one-size-fits-all adviezen. Aangezien dat in het programma steeds zo snel z’n vruchten afwerpt moet dat bij hun ook werken. Toch? Dat is wat de ouders in deze aflevering en nog vele ouders daarbuiten dachten.

Omdat dit meestal niet het geval is (het vruchten afwerpen) worden de gebruikte technieken sneller en harder gebruikt. “Wie niet luisteren wil, moet maar voelen.” Minder waarschuwingen, de plek van de straf steeds soberder maken, langer straf. Iets dat we ook in het dagelijks leven steeds terugzien. Duurdere boetes, hogere gevangenisstraffen. Allemaal om de overtreding zo niet-aantrekkelijk mogelijk te maken. Helpt het? Nee. Sterker nog: je krijgt er meer en meer weerstand van. En dan kom je algauw in een vicieuze cirkel uit. Meer straffen zorgt voor meer negatief gedrag (of interpretatie ervan), wat weer ‘vraagt’ om meer straf etc.

Er is toch meer liefde?

Ja, er is meer warmte en uiting van liefde in het gezin na de komst van Jo Frost. Maar je maakt mij niet wijs dat de eerste tijd van time-outs, die in dit gezin werden toegepast, er zo uitzagen als in deze aflevering. Dat ze vanaf het begin al voor elke poep en scheet op de gang werden gezet. Zoals ik al zei: zo groeit dat.

Dat de kinderen nu meer ruimte en appreciatie krijgen (en daardoor de ouders ook) betekent niet dat Jo Frost het beste is dat ze ooit had kunnen overkomen. Behalve dat er kort genoemd werd dat de kinderen een traumatisch begin bij hun moeder hadden, wordt er verder niet gesproken over echte hulp bij het verwerken ervan. Dat kinderen er wellicht niet woordelijk over kunnen spreken, betekent niet dat die ervaringen niet zijn opgeslagen.

Ik had liever gezien dat de ouders, zoals ook in mijn herschrijvingen 2 3 4, een Gordon-coach toegewezen kregen voor een verbeterde communicatie met hun kinderen. En daarnaast dat de kinderen ieder een (of beide dezelfde) kindercoach kregen, om ze te helpen met de traumatische ervaringen die ze in hun korte leven reeds hebben meegemaakt.

Notes:

  1. Hackenberg, Timothy D. & Defulio, Anthony (2007). Timeout from positive reinforcement: Restoring a balance between analysis and application. Mexican journal of behavior analysis, 33, 37-44.
  2. Crisisinterventie in de opvoeding, op tv: zo kan het ook!
  3. Jo Frost: Nanny on Tour, afl 2 – maar dan anders
  4. Jo Frost: Nanny on Tour, afl 3 – maar dan anders
  1. Dag,

    Ik vind de oproep stop Jo Frost nanny on tour verschrikkelijk overdreven. Deze Nanny geeft gewoon haar visie weer en blijkbaar werkt deze erg goed. Waarom mag je geen time out geven tegenwoordig? O, ja dat is zielig voor het kind. Je moet vooral het kind maar kind stimuleren in zijn driftbuien en het opzoeken van grenzen. Vandaar dat we zo’n verziekte maatschappij hebben met kinderen die de hele dag achter tv gezet worden of achter een computer. Een kind is het beste af bij duidelijke regels en veel structuur. En ja, een kind heeft heel duidelijke grenzen nodig. Makkelijk om via zo site Jo lekker af te zeiken. Ga eerst maar eens in gesprek met haar. Welke methode je precies gebruikt is niet zo belangrijk maar wij moeten kinderen begeleiden naar de volwassenheid. Een kind krijgt niks van een time out hoor wel van softe begeleiding.

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

    • Over het autoritair versus soft heb ik eerder al wat geschreven. Het is niet of heel autoritair (zoals o.a. Jo Frost weergeeft in haar programma’s) of ‘heel soft’. Er zit een wereld van samenwerking met je kinderen tussen.

      Hate begets hate; violence begets violence; toughness begets a greater toughness. We must meet the forces of hate with the power of love.

      ~ Martin Luther King

      No votes yet.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*

The argument that "boys will be boys" actually carries the profoundly anti-male implication that we should expect bad behaviour from boys and men. The assumption is that they are somehow not capable of acting appropriately, or treating girls and women with respect.

Jackson Katz