Eigenwaarde en zelfvertrouwen

Fotografie door pathdoc.

pathdoc

Op de hoogte blijven van alles rondom Liefdevol Opgroeien?

Eigenwaarde en zelfvertrouwen

Powervrouw. Nog niet zo heel lang geleden werd ik zo genoemd door een tweetal collega’s die ik erg waardeer. Beide zou ikzelf overigens ook absoluut als powervrouw omschrijven. Ik vond (en vind) het een grandioos compliment, maar voelde me niet volledig waardig.

Blond haar, blauw/grijze ogen en een naam uit India. Bij een eerste ontmoeting blijkt dat het hokje waar ik in werd gezet niet de juiste was. Daar hou ik van, niet voldoen aan stereotypes. Ja, ik heb een directiesecretaressediploma, draag graag rokken/jurken en hakken. Maar ik werk wederom op een technische helpdesk (okee, mijn huidige baan houdt ook een administratieve skill in). En natuurlijk ook mijn eigen onderneming in het ontwerpen en ontwikkelen van websites niet vergeten. Bij die laatste heb ik de skills overigens helemaal zelf aangeleerd. Autodidact FTW ;-)

Kwaliteiten? Die heb ik zeker. Ze ook daadwerkelijk benoemen? Dat bleek niet al te lang geleden niet heel geweldig te gaan. Over een ander lukt me dat over het algemeen prima. Ik hou ervan om andere mensen hun krachten te laten zien, te helpen in de ontwikkeling naar een beter begrip van hun eigen bewustzijn. Maar hoewel ik echt wel goed ben in reflecteren, analyseren en redeneren, lukte het me niet zonder ontzettend veel ongemak te zeggen wat dan mijn kwaliteiten zouden zijn.

Ik had gedacht dat ik wel een kei was in mezelf kwetsbaar opstellen. Brené Brown met haar Daring Greatly (How the Courage to Be Vulnerable Transforms the Way We Live, Love, Parent and Lead). Een groot voorbeeld en inspiratie voor mijn lezing op de Ouders Natuurlijk! Beurs vorig jaar. Op die dag moest ik denken aan de woorden van Brené Brown, dat kwetsbaarheid tonen juist een kracht is. Met die gedachte ben ik mijn lezing in gegaan en aan het einde stond ik nog steeds rechtop en de bezoekers (ik meen 40-50) waren er ook nog.

“Stille wateren hebben diepe gronden”

Ik bleek echter toch nog het een en ander, ook voor mezelf, achter te houden. Zaken die de laatste weken steeds meer naar de oppervlakte kwamen. Vooral dat mezelf echt kwetsbaar opstellen, mezelf durven laten zien, iets was dat niet ‘hoort’. De zoveelste lat die ik voor mezelf op een heel ander niveau had liggen dan ik voor anderen deed.

Niet alleen prikte de geweldige man in mijn leven erdoorheen, ook op werk werd het herkend. Wat als gevolg had dat er niet meer te vluchten viel. Ik moest mezelf er wel mee confronteren, uitspreken wat er uit te spreken viel. En zie hier: ik sta nog steeds. Wie had ooit gedacht dat ik niet alleen een thuisbasis zou vinden waar ik de vrijheid en veiligheid heb om echt mezelf te laten zien, maar ook zo’n omgeving zou vinden bij een werkgever? Ik was het in ieder geval niet. Maar wat ben ik blij dat ik het met mijn “ik ga nooit meer voor een werkgever werken” fout had.

Ik zal niet doen alsof alles nu in een keer perfect is. Er valt nog genoeg (ook – of juist -met betrekking tot mijn eigen kwetsbaarheid en die durven tonen) werk te verrichten. Nobody’s perfect, dus ik ook niet. Gelukkig maar, het leven zou anders zo saai zijn. Ik durf nu echter wel de uitspraak van die lieve collega’s te omarmen. Ja, ik ben een powervrouw. En ik heb het geluk daar ook meerdere van in mijn omgeving te hebben <3

Durf jij jezelf te zien als een powervrouw?

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*

It is better to travel well than to arrive.

Buddha