Naar de pagina-inhoud

Supernanny


Voor ik zwanger was vond ik Supernanny een leuk programma om te kijken. Tegenwoordig erger ik me rot aan die vrouw.

Tuurlijk, ze werkt daar met extreme situaties. En met sommige dingen ben ik het wel met haar eens, dat als je met een kind praat je op hun hoogte moet gaan zitten om de boodschap beter over te krijgen bijvoorbeeld. Maar zeker niet alles.

Zoals je weet staan wij niet achter straffen en belonen. De Supernanny zeer duidelijk wel.

Het gezin

De afgelopen keer dat ik het zag was met twee tienerdochters en een zoontje van 8. De oudste (16 geloof ik) vond dat ze in een krot woonden (terwijl het een prachtig vrijstaande woning was!) en zij wilde graag in een landhuis wonen en ongelooflijk veel geld uitgeven aan winkelen. De middelste (11) chatte met oudere jongens en zag daar totaal het gevaar niet in. De jongste (8 dus) sloeg/beet/schelde, over het algemeen gericht op mama.

Tijdens de eerste observatie zag de Supernanny gelukkig wel dat de jongste zich zo misdraagde omdat hij zich stierlijk verveelde. Om dan de aandacht te krijgen van mama/papa begon hij met slaan/bijten/schoppen etc. Dat hij dan negatieve aandacht krijgt maakt voor zo’n kind niet uit: aandacht is aandacht.

Helpen met huizen bouwen

Wat ik een erg mooie actie vond was de familie meenemen naar een project (weet zo de naam niet meer) waar vrijwilligers huizen bouwen voor mensen die geen geld hebben voor een hypotheek etc. Dit om de oudste te laten zien dat ze het echt niet zo erg hadden.

Meteen straffen

Bij de evaluatie (nadertijd) zag je dat mama met de twee meiden een bordspel aan het spelen was, het zoontje zat schuin achter mama op de bank. En toen stak hij z’n middelvinger op. Bij de vader kwam toen de vraag “waarom?” en dat was volgens de Supernanny de verkeerde vraag. Waarom hij z’n middelvinger had opgestoken maakte niet uit, hij moest gewoon meteen gestraft worden.

En daar ben ik het dus absoluut niet mee eens. Ja, extreme gevallen kunnen om een andere aanpak vragen, maar om de communicatie met de kinderen te verbeteren en hun ook het gevoel te geven dat ze gehoord worden kun je, naar mijn mening,  juist beter wél die vraag stellen. Want als je weet waarom die middelvinger opgestoken wordt dan kun je er op een positieve manier wat aan doen.

Deel Tweet Deel +1


In het dagelijks leven denkt, schrijft en praat Hiranthi veel over opgroeien in het algemeen. Van de ontwikkeling van baby’s en kleine kinderen, tot de persoonlijke ontwikkeling van volwassenen en de invloed van hun jeugd en huidige omgeving daarop.


Gerelateerde artikelen


Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*