"Pestkopje wordt met gelijke munt terugbetaald"

Je gaat in de winkel bij de kassa in de rij staan om te betalen. Even later komt er een moeder en kind achter je staan. Het kindje heeft een eigen karretje en besluit daarmee tegen je benen aan te rijden. Wat zou jij doen?

Het filmpje bij de Telegraaf lijkt een verfilming te zijn van de verhaallijn uit een volksverhaal over anti-autoritaire opvoeding. Ze hebben geen bron opgegeven, dus dit kan ik niet met zekerheid zeggen. Indien dit inderdaad zo is: aan de reacties te zijn lijkt het merendeel dit niet te weten. Daarom blijft dit stuk relevant.

In het filmpje op telegraaf.nl zie je hoe de betreffende persoon een pak vla / yoghurt uit het karretje pakt, deze open maakt en over het kindje heen giet. Volgens velen een geweldige reactie op het ‘ettertje’.
Zelf word ik hier verdrietig van. Het geeft ook heel goed de algemene tendens in onze samenleving weer: oog om oog, tand om tand. Ongeacht je leeftijd: als jij mij iets aandoet wat ik niet leuk vind, dan mag ik jou ook iets aandoen wat jij niet leuk vind. Wraak.
Wat ik in het filmpje lijk te zien (het originele geluid zit er niet bij) is een kindje die het ziet als een spelletje. Een manier van contact maken wellicht. Er wordt door veel mensen geroepen dat de moeder ‘niks uitvoert’, terwijl je dit in werkelijkheid niet kunt zien. Ze houdt het kind inderdaad niet in een houdgreep, maar aangezien alleen het kindje met het volledige lichaam te zien is (de volwassenen zie je tot onder de schouders) valt niet te zeggen dat ze helemaal niks onderneemt. Daarnaast is het, naar mijn mening, niet altijd aan de ouders om maar meteen in te grijpen.
Je ziet ook slechts een deel van de interactie. We hebben geen idee wat er gebeurd is voor het begin van dit filmpje.
Natuurlijk wordt niemand blij van een kar(retje) die meermaals tegen de benen aan wordt geduwd. Maar een pak vla / yoghurt pakken, die ook nog eens niet van jezelf (maar van de winkel) is, en die over een kind heen gieten is nou niet bepaald het goede voorbeeld geven.
Reageren op ongewenst gedrag (karretje tegen de benen aan duwen) door zelf ongewenst gedrag (pak leeggieten over hoofd) te vertonen is niet alleen hypocriet. Het is ook een signaal naar de ander dat macht nemen over anderen, geen verantwoordelijkheid nemen over je eigen daden en het eigendom van anderen vernielen oké is als je maar de sterkste van de twee bent.

‘Met knuffels en kusjes leert zo’n kind toch niet dat het niet mag?’

Ik vind het ergens wel komisch dat er vaak zo’n zwart/wit opvatting wordt gemaakt. Alsof alleen uiterste tegenstellingen mogelijk zijn. Het is niet agressief / autoritair reageren óf heel zoetsappig / laissez faire reageren. Er zitten behoorlijk wat nuances tussen. Bij voorkeur geef je een reactie ergens in het midden daarvan.
Je kunt bijvoorbeeld heel goed duidelijk maken dat je zoiets niet fijn vind. Gewoon door iets te zeggen als “ik vind het niet fijn dat je tegen mijn benen aan rijdt”. Gaat het kindje wel door? Dan kunnen daar verschillende redenen voor zijn, zoals:

  • Het kind heeft moeite met grenzen (bijvoorbeeld door de leeftijd of een vorm van autisme).
  • Je lichaamstaal onderbouwt je woorden niet, waardoor je een gemengde boodschap overbrengt.

Je kunt ook op verschillende manieren reageren, zónder agressie. Bijvoorbeeld door:

  1. Het karretje zelf tegen te houden met je handen, zodat stoten met de kar niet zomaar meer kan.
  2. Naar ooghoogte van het kind te gaan en nogmaals aan te geven dat je het niet fijn vind.
  3. Te vragen of je de kar weer veilig los kan laten.

In de meeste gevallen is dat voldoende en de les is dan ook veel waardevoller voor het kind.
Je kunt dan vaak zelfs de situatie ombuigen naar iets leuks. Als de boodschappen op de band gelegd kunnen worden dit doorgeven bijvoorbeeld (“Hey, ik zie dat jouw boodschappen op de band kunnen! Zal ik je een handje helpen of kan je dat al zelf?”).

‘Maar zo leren ze toch niks?’

In welke omstandigheden leer je het liefst nieuwe dingen? In een omgeving waarin je wordt vernedert? Een omgeving waar jouw zijn en kunnen totaal wordt genegeerd. Je aan zeer hoge standaarden moet voldoen, terwijl je dit nooit gaat lukken? Of liever toch een omgeving waar je serieus wordt genomen, de verwachtingen realistisch zijn. Waar het respectvol wordt aangegeven als je iets fout doet en je daarna gewoon weer op goede voet verder kunt?
Ik leer het best (en dus ook het meest) in een omgeving waar ik me veilig voel. En jij?


Deel Tweet Deel +1

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Unknown

Just because the past didn’t turn out like you wanted it to, doesn’t mean your future can’t be better than you ever imagined.

Nelson Mandela

What counts in life is not the mere fact that we have lived. It is what difference we have made to the lives of others that will determine the significance of the life we lead.

Scroll naar top
Skip to content