Wegrennen of voorlezen? Pesterijen op de middelbare school

Wegrennen of voorlezen? Pesterijen op de middelbare school

In een eerder stuk vertelde ik al wat over mijn pestverleden. Helaas waren mijn ervaringen op de basisschool niet het enige. Ik noemde in dat stuk al dat het op de middelbare school “vrolijk” verder ging en eigenlijk ging het daar nog een tandje erger..
Zoals mijn voorbeeld in m’n eerdere stuk al aangaf werd ik in de brugklas “harder”. Ik begon me te verzetten tegen het gepest en ging meer in de tegenaanval.
Tegelijkertijd was ik nog steeds dat gevoelige meisje. Maar dan met wat extra opgetrokken muurtjes.
Ik begon gedichten en songteksten te schrijven om bepaalde dingen te verwerken. Soms om gewoon mijn gedachten ergens anders op te krijgen.
Ook werden jongens steeds belangrijker voor me. Een (mede)oorzaak daarvan ligt verder in mijn verleden (voer voor een andere keer). Maar ook het gepest was er een (mede)oorzaak van.
Ik zocht aandacht. Ik wilde me graag geliefd voelen en waar anders kan een puberende (hetero) meid dat weg halen?
Een van de jongens bij mij in (ik meen) de tweede klas heb ik ooit een gedicht gestuurd, “Liefdesverdriet” genoemd. Zoals de titel al aangeeft had hij laten weten niks met mij te willen.
Dit gedicht werd niet lang nadat hij het van mij gekregen had bij het algemene bord (waar zieke leraren, leswijzigingen etc. op werden gezet) achter glas geschoven. Zodat iedereen het kon lezen.
Ik was in blinde paniek. Dát was namelijk nooit mijn bedoeling geweest..
We hadden toen twee concierges. Een vrouwelijke (streng, maar ook aardig) en een mannelijke (kon ik niet echt pijlen). De vrouwelijke concierge was er op dat moment niet, dus ging ik gauw naar de enige andere concierge die over was.
Hij vond het niet zo nodig om het gedicht daar snel weg te halen. Sterker nog: hij vond het grappig. En deed er dan ook expres wat langzamer over om het gedicht daar weg te halen.
Toen die eindelijk was weggehaald dacht ik dat het eindelijk over was.
En toen hadden we de Sinterklaasviering op school.
Tijdens de viering werd er ineens een verhaal over een gedicht verteld. Ik begon ‘m al te knijpen, omdat ik dondersgoed wist dat het over mîj ging.
En inderdaad…
Ik werd naar voren geroepen om het gedicht voor te lezen.
In mijn hoofd ging ik snel mijn opties af. Als ik zou wegrennen zou ik de rest van mijn tijd daar te horen krijgen dat ik was weggerend bij de Sinterklaasviering. De enige andere optie die ik zag was naar het podium lopen en het gedicht oplezen.
En dat deed ik dus.
Ik kan je vertellen dat ik me maar weinig zo verloren heb gevoeld als op die dag. De algemene Sinterklaasviering van school, met zo ongeveer alle leraren erbij. Leerlingen, familie.
Níemand die ingreep.
Als gevolg stelde ik me minder en minder echt kwetsbaar op. Ik was namelijk gewend dat zodra je dat doet, je meteen de grond in getrapt wordt. En daar had ik na dat incident echt wel genoeg van.
De rest van de pesterijen op de middelbare school waren een ‘mildere vorm’. The usual. Gescheld en buitengesloten worden zoals ik op de basisschool ook gewend was.
Nieuw was de verwarrende “we tolereren je”/”we tolereren je niet” dans. Het ene moment leken ze me te betrekken in hun gesprekken (mening vragen etc.), het andere moment lag ik er ineens weer uit. Als ze “tips” hadden wist ik nooit of ze dit meenden of dat dit eigenlijk een gemene grap was.

En ook daarna..

Waar ik ook kwam: ik leek continue mensen aan te trekken die het nodig vonden om hun boosheid/onzekerheid op mij af te reageren. De onzekerheid die ik in al die jaren had opgebouwd was natuurlijk ook de ideale grond voor ze: een sneer naar mij gaf ze sneller de genoegdoening die ze zochten.
Het moge duidelijk zijn dat ik behoorlijk wat ervaring heb opgedaan met gepest worden.

Deel Tweet Deel +1

1 reactie op “Wegrennen of voorlezen? Pesterijen op de middelbare school”

  1. Wat verschrikkelijk om te lezen, maar enorm goed omschreven. Ik ben in het verleden ook gepest, maar niet zo verschrikkelijk als jou. Zelfs de volwassenen deden mee. Dit is toch afgrijselijk? Als ik dit soort dingen lees, wordt ik echt verdrietig van binnen en hoop ik dat er een andere wereld bestaat.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Albert Einstein

I fear the day that technology will surpass our human interaction. The world will have a generation of idiots.

Thich Nhat Hanh

To be beautiful means to be yourself. You don’t need to be accepted by others. You need to accept yourself.

Scroll naar top
Skip to content