Naar de pagina-inhoud

Als ouder ben ik belangrijker dan mijn baby/kind


Na de geboorte wil ik mijn nachtrust weer terug, want tijdens de zwangerschap heb ik wel genoeg slaap gemist. Ik bepaal op welke tijden de baby drinkt en slaapt, het moet namelijk wel in mijn schema passen. En zeg nou zelf, zo’n kleintje weet toch helemaal niet wanneer die moe/vol is?!

Dat uitdagen ‘s nachts moet ook gauw afgelopen zijn. Niets zo irritant als een baby/kind dat denkt ons ‘s nachts als entertainment te kunnen gebruiken. Daarom slaapt hij/zij ook op een eigen kamer, dan hebben we niet zo’n last van dat gehuil.

Over huilen gesproken, je moet niet denken dat ik op elk kikje reageer. Ik heb m’n eigen leven en als ze niet snel leren dat ze niet altijd hun zin krijgen, dan worden het vreselijk verwende nesten.

Daarom zal ongewenst gedrag ook flink afgestraft worden, ze moeten immers weten wie de baas in huis is anders worden. Onhandelbare kinderen heeft niemand zin in.


En dan nu weer serieus. Ik kan er echt met m’n hoofd niet bij dat er mensen zijn die zo denken. Alsof je kinderen er alleen maar zijn om je leven te terroriseren (en dit allemaal expres, met voorbedachte rade, doen).

Niemand kan je er echt op voorbereiden op het krijgen van kinderen. Hoe zwaar de eerste tijd (en die “eerste tijd” varieert ook nog eens sterk per kind) kan aanvoelen is niet te omschrijven. Al zou iemand ons hebben gezegd “denk eens terug aan het meest zware dat je ooit hebt meegemaakt en doe dat maal 100” (ofzo), dan nog hadden we ons er geen beeld bij kunnen maken.

En dat er dan mensen zijn die denken dat die kleintjes dat allemaal voor de lol doen (want ja, ze hebben natuurlijk heel graag ouders die zich zwaar belabberd voelen)…

Een tijdje terug vertelde een van de moeders van zwemles dat haar dochter van 5 of 7mnd  ‘s nachts wakker was geworden. Ze was ongelooflijk aan het huilen. Toen ze bij het meisje boven het bed hing was ze acuut stil en lachte ze weer. Reactie van een van de andere ouders: “ja, uitdagen hé”.
Alsof het een vreselijk schepsel is… :-(

Mensen lijken totaal niet te beseffen dat er tegenwoordig heel onnatuurlijk met kinderen om wordt gegaan. Babies & kinderen zouden op de eerste plek moeten komen, maar in de praktijk zetten de meeste mensen zichzelf op de eerste plek. Voor veel mensen gebeurd dit onbewust, het is ze immers hun hele leven ingeprent. En aangezien zij zelf waarschijnlijk ook zo zijn opgevoed (jouw behoeften doen er niet toe, al zal dat niet zo specifiek worden gezegd in de meeste gevallen) is het eigenlijk niet meer dan logisch dat ze zichzelf nu op de eerste plek zetten. Maar oneerlijk blijft het wel.

Je “neemt” geen kinderen voor het leuk. Kinderen zijn best leuk, maar de opvoeding is een ongelooflijke taak die je als ouders zijnde op je neemt en dat is een taak die niet licht opgevat hoort te worden.

Zelf probeer ik altijd te reflecteren (liefst voor te reageren, maar als niet-heilige reageer ik ook weleens zonder er echt over na te denken); “Hoe zou ik willen dat er op mij wordt gereageerd als ik [vul situatie hier in]”. Want, hoewel mijn geheugen niet zo geweldig is, ik kan me nog prima inleven in hoe ik was als kind (en hoe ik me voelde/gevoeld zou hebben in bepaalde situaties). En ik ben van mening dat heel veel kinderen een betere (én leukere) basis zouden hebben als meer ouders dat zouden doen (in plaats van de tunnelvisie op de eigen gevoelens/wensen die veel mensen nu hebben).

Deel Tweet Deel +1


In het dagelijks leven denkt, schrijft en praat Hiranthi veel over opgroeien in het algemeen. Van de ontwikkeling van baby’s en kleine kinderen, tot de persoonlijke ontwikkeling van volwassenen en de invloed van hun jeugd en huidige omgeving daarop.


Gerelateerde artikelen


Reacties

Corrie

Ik verbaas me er ook vaak over hoe kortzichtig mensen denken. Egocentrisch en machtsbelust. en dan zeggen ze: ja kinderen zijn egocentrisch… die willen de baas zijn. ;) goed voorbeeld doet goed volgen zeg ik dan meestal maar.

Rating: 2.0/5. From 1 vote.
Please wait...

Reageer op deze reactie

Ik kan er ook zo boos om worden. Hoe ouder mijn zoontje wordt, nu 1 jaar, hoe meer ik ook merk dat mensen dicht bij ons reageren op hem op een manier die ik niet wil. Zoveel mensen nemen niet de moeite om er echt voor hun kind te zijn en gezonde keuzes te maken. Heel verdrietig eigenlijk.

No votes yet.
Please wait...

Reageer op deze reactie

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*