Alleen in het donker…

Ik doe m’n ogen open en zie dat het donker is. Ik probeer om mij heen te kijken, maar het bewegen gaat moeilijk. En eigenlijk is het ook te donker om iets te kunnen zien.
Hoe lang lig ik hier al?
Eigenlijk wil ik opstaan en weglopen, maar dat kan ik niet.
Er klopt iets niet, dat voel ik in mijn hele lichaam. Ik begin met roepen, íemand moet me weghalen hier.
Geen reactie..
Wat harder roepen dan maar.
Hoor ik daar nou iemand lachen? Dan moeten ze mij wel kunnen horen! Nog wat meer volume dan maar.
Eindelijk, ik word gehoord! De deur gaat open en een strookje licht komt naar binnen. Ik zie iemand naar binnen kijken.
Ik stop met schreeuwen.
Dan hoor ik die persoon fluisteren “ssshhhh….. ga maar weer slapen, het is nog geen tijd”.
Maar ik wil helemaal niet slapen!! Ik wil weg hier! Sterker nog, mijn hele wezen schreeuwt naar me dat ik weg móet hier!
Nog maar harder schreeuwen dus. Ik schreeuw me de longen uit mijn lijf. Wel een eeuw-lang, of zo voelt het dan toch.
De deur gaat weer open. Ik voel dat de persoon geïrriteerd is.
“Hou nou je mond en ga slapen!” wordt me toegesnauwd. En de deur wordt weer dichtgedaan.
Maar… ik kán niet slapen.. Het gevaar ligt hier op de loer, dat vóel ik gewoon! …
Ik hoor mensen lachen op de achtergrond.
Dáár wil ik zijn! Niet hier in het donker, helemaal alleen!
Ik begin maar weer te schreeuwen, ze kúnnen me hier toch niet zo alleen laten liggen?!
Waarom komt er nou niemand?! Snappen ze niet dat ik hier niet wíl zijn? Dat ik hier in gevaar ben?!
Ik heb ongelooflijk hoofdpijn en een hele zere keel.. Waarom komen ze nou niet?!
…..
Uiteindelijk voel ik mezelf in slaap vallen.


Stel je bovenstaande verhaal eens voor, dat jíj de persoon bent waar het over gaat. In wat voor situatie zit je dan? En hoe zou je je voelen als je wéer wakker wordt?
Zou je het gevoel hebben veilig te zijn waar je bent?
Stel je nu eens voor dat het om een baby gaat. Het denken zal dat niet helemaal overeenkomen (want babies reageren puur uit instinct), maar het helpt je wel om beter te begrijpen hoe zo’n klein mensje zich voelt.
Zodra je voor het eerst een kindje krijgt ben je een vader of moeder. Of het je op dat moment uitkomt of niet: er is een kind dat op je vertrouwd en je nodig heeft.
We worden niet geboren met een ingeprogrammeerde klok, sterker nog: babies / kleine kinderen hebben totaal geen besef van tijd. Voor de klok zijn we wellicht slechts een uur verder, voor babies en kleine kinderen voelt dat als een kleine eeuwigheid.
Het zou fijn zijn als wij – als maatschappij – eens vaker zouden bedenken wat bepaalde acties met óns zouden doen voor ze uit te voeren bij onze kinderen.

Deel Tweet Deel +1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The argument that “boys will be boys” actually carries the profoundly anti-male implication that we should expect bad behaviour from boys and men. The assumption is that they are somehow not capable of acting appropriately, or treating girls and women with respect.

I think the saddest people always try their hardest to make people happy because they know what it’s like to feel absolutely worthless and they don’t want anyone else to feel like that.

0
Skip to content