Alfie Kohn: Parenting Seminar

Alfie Kohn: Parenting Seminar

Vrijdag schreef ik over de eerste seminar van Alfie Kohn (Education), in deze post vertel ik over de tweede seminar: Parenting (“Unconditional Parenting”).
Het tweede seminar begon een beetje apart. De vier dames waar ik mee was (+ ikzelf) zaten op de rij achter het “gouden kussentjes”-gedeelte (het deel voor de mensen met Golden Tickets: die als eerste een ticket hadden gekocht waardoor Alfie ook daadwerkelijk gevraagd zou worden). Het merendeel van ons clubje had zo’n Golden Ticket, maar we vonden het niet nodig om perse in dat gebied te zitten.
De dame met de microfoon (moderator of presentatrice) zag dat er drie plekken leeg waren en vroeg of er toevallig mensen waren met een Golden Ticket die niet in dat deel zaten. Wij staken onze handen op.
Haar reactie: of er ook mensen wél in het gebied zaten die géén Golden Ticket hadden. Ja dus.
Toen wou ze eigenlijk bezig om die mensen uit dat gebied te halen zodat wij daar konden gaan zitten. We hebben een paar keer moeten aangeven dat we daar uit eigen keus zaten, niet omdat mensen zonder Golden Tickets onze plaatsen hadden afgepakt.
Ik geloof dat ze het maar wat apart vond. Recht hebben op “perks”, maar hier geen gebruik van maken? De aanname die ze maakte vond ik ook erg tekenend voor onze maatschappij: als iemand weggeeft waar hij/zij recht op heeft en een buitenstaander ziet alleen dat iemand zonder dat recht het wel heeft (en de persoon met dat recht heeft het niet) dat er sprake is van diefstal of onrecht.

Het seminar zelf

Het is duidelijk te zien aan Alfie dat dit onderwerp belangrijk voor hem is. Hij is bevlogen, enthousiast. Hier en daar is ook goed te merken dat hij boos is. En dat hij meer last lijkt te krijgen van de jet-lag.

“One size fits all” bestaat niet in de opvoeding

Alfie waarschuwt als eerst voor boeken waarin “behaviour” (gedrag) staan: hoe vaker dat woord wordt gebruikt in een opvoedboek, hoe minder je die serieus zou moeten nemen.
Ook waarschuwt hij voor “opvoedgoeroe’s” die je een stappenplan overhandigen voor situaties waar je tegen aanloopt. Immers: mensen en situaties verschillen steeds weer van elkaar, het kan dus niet zo zijn dat voor alle (soortgelijke) situaties de oplossing altijd hetzelfde is. Als voorbeeld van een opvoedmethode die stappenplannen hanteert noemt hij TripleP (“Positief Opvoeden”).

“Goed Zo!” en time-outs

Zoals je in mijn eerdere post Goed zo! hebt kunnen lezen ben ik niet zo’n voorstander van belonen, of dat nu gaat om het “Goed Zo!”, applaus of stickers. Alfie Kohn is daar ook geen voorstander van.
Alfie Kohn noemt werken met straffen en belonen ook wel “doing-to”. Een “doing-to” manier van omgaan met anderen gaat voornamelijk om een ding: “hoe krijg ik jou zover dat je gaat doen wat ik wil”. Een vorm van gedragsmanipulatie.

Love withdrawal

Alfie vind het jammer dat wij de term “time-out” kennen. Time-out is een verkorting van “time-out from positive reinforcement”, ook wel “love withdrawal” genoemd. Vertaald naar het Nederlands zou dat “onthouding van liefde” betekenen.
Veel opvoedprofessionals en -methoden adviseren om bij ongewenst gedrag een time-out in te zetten: het kind op een strafstoel, naar de eigen kamer, op de gang etc. Dit zou het nadenken over hun eigen gedrag stimuleren om op deze manier het ongewenste gedrag te stoppen.
Alfie geeft aan dat onderzoek aangeeft dat dit niet klopt. In plaats van dat de persoon die een time-out is gegeven nadenkt over het eigen gedrag, is hij/zij juist boos omdat hem/haar zojuist onrecht is aangedaan. Er wordt dus wel nagedacht, maar niet over datgeen wat deze professionals aangeven.
Een voorbeeld uit mijn eigen jeugd:

Ik ben een jaar of 10(?) en ben boos op mijn moeder. De specifieke reden weet ik niet meer, maar ik was het totaal niet eens met wat zij zojuist had gezegd.
Om mijn boosheid te uitten maar toch niet aan mijn moeder te laten zien steek ik mijn middelvinger stiekem naar haar op, verborgen achter de grote stoel in onze woonkamer. Mijn jongere broertje ziet dat.
“Mama! Ze steekt stiekem haar middelvinger naar je op!”, roept hij. Resultaat: mijn moeder is boos en ik word naar mijn kamer gestuurd.
Mijn gedachten razen door mijn hoofd. Ja, ik ben aan het nadenken. Over hoe kwaad ik op mijn moeder ben (*insert niet zo heel vriendelijke woorden die ik hier niet zal herhalen*), dat niemand echt van me houdt en dat mijn broertje een ‘vreselijke verklikker’ en een ‘rotjong’ is.
Het feit dat ik mijn middelvinger opstak naar mijn moeder en dat dit niet zo’n heel vriendelijk gebaar is een gedachte die destijds nooit in me op kwam.

Hoewel mijn geheugen niet heel geweldig is kan ik me dit soort situaties nog goed herinneren. En daarom weet ik gewoon dat straffen en belonen niet werkt: ik zag wat het met ons (en leeftijdgenootjes) deed. Ja, we zijn inmiddels een generatie verder, maar zo snel gaat evolutie niet: onze instincten zijn nagenoeg hetzelfde.
Daarnaast gaat het niet om wat onze intenties achter bepaald gedrag (de reden van het straffen/belonen in dit geval), het gaat om hoe de kinderen dit opvatten. Een time-out wordt in het Engels ook wel love withdrawal genoemd omdat dat precies is hoe een kind het voelt: “ik krijg alleen liefde als ik me gedraag zoals zij willen”.
Met andere woorden: gevoelsmatig wordt tijdens een time-out de liefde “stopgezet”, die wordt pas weer “aangezet” op het moment dat het kind zich weer gewenst gedraagt. Wellicht niet zoals je het bedoelt, maar wel zoals het bij het kind binnenkomt. Want: zodra hij/zij het gewenste gedrag vertoond gaat de liefdeskraan weer open.

“logical consequence” en “logisch gevolg”

Alfie geeft ook aan dat het niet uitmaakt hoe je het noemt: straf, time-out, consequentie, etc.: het blijft straf. Bij een aantal mensen merkte ik dat zij zich aangesproken voelden en dat er verwarring was tussen “logical consequence” en “logische consequenties”. Of hoe het ook wel genoemd wordt: “logisch gevolg”.
In de US (en ook hier) wordt straf vaak verbloemd met het woord consequentie. Bijvoorbeeld:

We moeten nu echt weg, om haar broer van school te halen, maar ze wil haar schoenen niet aandoen. Ik zeg: “als je nu je schoenen niet aandoet gaan we straks niet naar oma!”.

Hierbij zou dan het niet naar oma toe gaan een “logische consequentie” zijn van het niet de schoenen aandoen, terwijl dit in feite een opgelegde straf is. Het niet de schoenen aandoen voor het ophalen van haar broer staat immers los van het wel of niet naar oma kunnen gaan. De uitspraak wordt dus puur gebruikt om het gedrag te manipuleren zodat ze wel haar schoenen aandoet.
Een ander voorbeeld:

Het is buiten ijskoud, er ligt een laag sneeuw van zeker 20 centimeter. Zoon wil geen handschoenen aandoen, ook al geef ik aan dat hij dan koude handen krijgt. Vijf minuten later geeft hij aan koude handen te hebben.

Een scenario dat ik vaak heb met mijn zoon (maar vervang handschoenen dan voor jas 😉 ). De “logische consequentie” van het niet de handschoenen aan willen doen is dat je er koude handen van krijgt, ofwel: het gevolg. Dat is geen opgelegde straf, maar een logisch (natuurlijk) gevolg van het niet de handschoenen aan willen doen.
Zoals ik al aangaf merkte ik bij meerdere mensen weerstand over zijn “logical consequences”, waarmee hij dus “straf consequentie noemen” bedoelde in plaats van het “logische/natuurlijke gevolg” waar zij aan dachten.

Samenwerken

Alfie geeft aan dat (ook ondersteund met onderzoek) een “working with” manier van omgaan met je kinderen veel constructiever is en daardoor ook beter zijn vruchten afwerpt. Hij gaf zelf het volgende voorbeeld:

Toen mijn dochter Abigail 4 jaar was kwamen we ’s ochtends tijd tekort. We kregen het maar niet voor elkaar om op tijd op school te komen.
Op een gegeven moment ben ik met haar gaan zitten, op een tijdstip dat we geen tijdsdruk hadden en heb haar gevraagd hoe ik ’s ochtends ben. Ze deed een vreselijk treffende imitatie.
Daarna vroeg ik haar hoe zij zich dan voelde. “Gehaast” was haar antwoord.
Toen vroeg ik haar of zij wilde helpen bedenken om ons minder te hoeven haasten ’s ochtends. Daar dacht ze even over na en toen antwoordde ze: “ik kan in mijn kleren slapen”.

Zodra hij dat zei moest (zo ongeveer) het hele publiek lachen. Waarop Alfie reageerde: “ik snap niet zo goed waarom jullie lachen, ik lachte destijds in ieder geval niet”.
Het is een prachtig voorbeeld van een oplossing bedacht door kinderen. Het soort “out of the box” denken dat we ook bij volwassenen graag zien. En dat is waar ik om lachte. Niet om uit te lachen, maar een uiting van hoe fijn die kinderlijke onschuld is.
Het is ook een prachtig voorbeeld van wat er kan gebeuren als je samen met je kind werkt. Niet alle oplossingen die worden bedacht zullen ook daadwerkelijk gebruikt kunnen worden, maar de kans is groot dat ze je wel een glimlach op je gezicht toveren. En daarnaast geven ze je een blik in het hoofd van je kinderen, wat altijd leuk is natuurlijk 😉

Anderen over de seminars van Alfie Kohn

Ik ben natuurlijk niet de enige die wat over de seminars van Alfie Kohn heeft geschreven. Hier vind je links naar anderen die hun ervaring met de seminars hebben gedeeld:

Deel Tweet Deel +1

2 gedachtes op “Alfie Kohn: Parenting Seminar”

  1. Ik vind t n interessant artikel. Ik vind t jammer dat ik niet wist dat hij kwam.
    Ik heb zijn boek in 2008 al gelezen. De eerste levensjaren van mijn dochter vond ik t nog niet zo gemakkelijk om t toe te passen. Vanaf haar 3e zaten we in t midden van de lijn ppp en unconditional parenting. Nadat ik me echt ben gaan verdiepen in UP schuiven we steeds meer op naar UP. voor mij. Dochter fijn en gemakkelijk. Voor ons als ouder een uitdaging die veel lef creativiteit en uitdaging vraagt. Het klinkt zo simpel maar t is niet gemakkelijk. Maar oh zo “belonend” ;-)) als je hoort waar mijn dochter mee komt.
    Ik zoek mensen die ook echt in de praktijk hiermee bezig zijn om regelmatig samen te komen om elkaar te steunen te helpen en te inspireren.
    Heb je interesse om regelmatig samen te komen. Mail me conrad.van.pruijssen@hotmail.com
    Een trotse vader van een mooie dochter

  2. Pingback: Tot ziens 2013, welkom 2014 » Liefdevol Opgroeien

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Marshall Rosenberg

You can’t make your kids do anything. All you can do is make them wish they had. And then, they will make you wish you hadn’t made them wish they had.

Brooke Hampton

Speak to your children as if they are the wisest, kindest, most beautiful and magical humans on earth, for what they believe is what they will become.

Scroll naar top
Skip to content