Mammacafé Enschede

Mammacafé Enschede

Op 29 juli was er weer Mammacafé in Fellini (Enschede). Onze gastouder had verteld dat ze van Lilababy een presentatie zouden geven over dragen ben ik samen met zoonlief wezen kijken.
Zoonlief was wat beweeglijk, dus heb niet veel van de presentatie meegekregen. Wat wel schattig was, was toen de gastouder zou demonstreren hoe je je baby op de buik kan dragen (met een knoopdoek) dacht zoonlief “ja, dat wil ik wel!” en liep richting gastouder 🙂
Toen ik voor mijn Goed zo! post op de site van Loes zat kwam ik een column over de eerste Mammacafé hier in Enschede tegen. En ik moet zeggen: ik zat met m’n mond vol tanden achter de laptop..
Ik heb op die vrijdag best een leuke ochtend gehad met zoonlief. Het kan geholpen hebben dat er meer vrouwen waren van het Dragen & Voeden forum (in vergelijking tot die eerste keer). Maar als ik bij het tafereel was geweest wat in die column beschreven wordt dan was ik echt kwaad weggestormd.
Wat ik zo erg vind aan die column? Vooral dit stuk:

Wij durven er vooruit te komen dat sinds de komst van onze kinderen ons leven incompleet, instabiel en onprettig is. Alles in de ban van de kinderen. Afspraken plannen rondom je kinderen, niet meer spontaan op pad kunnen omdat je altijd rekening met ze moet houden. Over rekening gesproken, de geldrekening is halverwege de maand akelig leeg. We zijn er allemaal ingetrapt. De buitenwereld laat denken dat het hebben van kinderen een verrijking is. Wij van het Mammacafé weten wel beter, het is een verarming in alle opzichten. Een zucht van verlichting, ik voel mij begrepen. Eindelijk.

Wat een vreselijke woorden om over je kinderen te zeggen! Het eerste wat ik me afvroeg was: “hoe zullen haar kinderen zich wel niet voelen?”. Lijkt me heerlijk, zo’n moeder die vind dat haar leven vergald is door het krijgen van kinderen. “Ja, maar zo bedoelde ze het toch niet?” Wie weet. Zo staat het er in ieder geval wel!
Tuurlijk, je leven verandert veel meer dan wat je van tevoren zou kunnen voorstellen. Ik zou zelf niet kunnen uitleggen hoezeer dat is. Ja, “je leven verandert compleet”. Maar ook met zo’n mededeling kun je je gewoon niet voorstellen wat dat compleet nu precies inhoudt.
Ons leven werd door de komst van onze zoon compleet op z’n kop gezet. Je denkt alles op een rijtje te hebben tijdens de zwangerschap (het hoe en wat), maar als je kindje er eenmaal is zul je zien dat hij/zij dat allemaal in de war schopt. En zo hoort het ook!
Een kind opvoeden is een prachtige taak als ouder. Natuurlijk zijn er ook mindere momenten, maar dat hoort er nu eenmaal bij. That’s life!

“Een verarming in alle opzichten”

Ik krijg echt het gevoel alsof ze spijt heeft dat ze ooit aan kinderen begonnen is. Blijkbaar stelt haar leven niks meer voor sinds ze kinderen heeft. Ze geeft aan dat het hebben van kinderen “een verarming in alle opzichten” is. Zoiets vreselijks heb ik nog nooit iemand horen zeggen over hun kind(eren)!
Het enige dat ik kan hopen is dat de column erg overdreven is geschreven. Mocht het inderdaad wel allemaal waar zijn wat er staat, dan hoop ik dat haar kinderen niet merken wat hun moeder nou eigenlijk van ze vind. Dat ze niet meekrijgen dat hun moeder – blijkbaar – liever kinderloos was gebleven, zodat ze in ieder geval spontaan kon blijven doen wat ze zelf wilde.


— toegevoegd om 11:45 (22-08-2011):

Een – belachelijke – grap?

Ik had het met de gastouder over de column op de Loes-site en zij had ‘m ook gelezen. Ze gaf aan ook andere columns van die schrijfster gelezen te hebben waarin ze juist duidelijk aangaf géén kinderen te hebben.. Nou vermoedde ik al dat de auteur van die persoon een van de mensen is die ik met een van m’n andere accounts volg op twitter (ze had een tijdje terug getweet over een column schrijven voor Loes) en ik kon me inderdaad niet herinneren haar ooit over kinderen ‘gehoord’ te hebben.
Ik snap in ieder geval de grap niet van deze column. Dat er ook niet bij staat dat het een fictief verhaal is vind ik ook erg misleidend. Er zijn – helaas! – vrouwen die inderdaad zo over hun kinderen denken en door dit soort columns kunnen ze denken dat het heel normaal is.
Maar goed, of het verhaal nu waar is of niet: het bevestigd mijn gevoel over Loes (en daarbij bedoel ik dus van Loes.nl, niet alle mensen met de naam Loes ;-)): ik vind het maar niks.

Deel Tweet Deel +1

1 gedachte op “Mammacafé Enschede”

  1. Het enige dat ik kan hopen is dat de column erg overdreven is geschreven. Mocht het inderdaad wel allemaal waar zijn wat er staat, dan hoop ik dat haar kinderen niet merken wat hun moeder nou eigenlijk van ze vind.
    Linksom of rechtsom, die kinderen krijgen dat gevoel wel degelijk mee. Dit soort dingen hoeven ze niet in woorden te horen. Kinderen weten haarfijn emoties en gevoelens van hun ouders op te pikken. For better and for worse…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teacher Tom

I’ve had people shrug at my moral stance and insist that spanking “works”, and I’m sure it does. There are lots of things that work that I will never try. If I disagree with you, shouting you down works, but wouldn’t it be better if I engaged you in reasonable debate? If I need money, stealing works, but wouldn’t it be better if I worked to earn a higher income? If you’re standing in my way, pushing you works, but wouldn’t it be better to politely ask you to allow me to pass? Indeed, spanking may work, but there are better ways. They just take more effort.

Maria Montessori

As soon as children find something that interests them they lose their instability and learn to concentrate.

Scroll naar top
Skip to content