Ik vind jou lief

Seksuele voorlichting. Het blijft een onderwerp waar veel ouders een knoop van in de buik krijgen, hopend dat gesprek zelf nooit te hoeven voeren. Omdat ze het moeilijk vinden om toe te geven dat ze zelf ook seks hebben, of bang zijn dat hun kinderen de details overal rond gaan schreeuwen. Denk ik?
Aanrader!

Ik vind jou lief

Een informatief prentenboek
9789021670720
12e druk, 2012
40 pagina's

Affiliate-link naar bol.com, maar dat kost jou niks extra :)

Seksuele voorlichting. Het blijft een onderwerp waar veel ouders een knoop van in de buik krijgen, hopend dat gesprek zelf nooit te hoeven voeren. Omdat ze het moeilijk vinden om toe te geven dat ze zelf ook seks hebben, of bang zijn dat hun kinderen de details overal rond gaan schreeuwen. Denk ik?

Gelukkig hoeft het helemaal niet zo moeilijk te zijn. Je hoeft geen jaren naar ‘dat ene gesprek’ toe te leven, je begint er gewoon al vanaf jonge leeftijd mee. Dat begint met het correct benoemen van de lichaamsdelen en breidt geleidelijk uit naar uitgebreidere informatie. Allemaal naargelang de leeftijd van het kind en zijn/haar behoefte aan informatie.

Voor ouders die geen idee hebben hoe te beginnen, je er samen over wilt lezen of je jouw kind een soort van naslagwerk wilt geven is daar het boek Ik vind jou lief van Sanderijn van der Doef. Specifiek gericht op peuters en kleuters.

In het boek komt eigenlijk alles aan bod. Van vriendschap en liefde tot voortplanting en bevalling. Alles wordt kort uitgelegd, zonder teveel poespas. Gewoon waar het op staat. Hierdoor wordt het kind niet meteen overladen met een grote lading informatie en is het, zodra ze hebben leren lezen, ook zelf te lezen.

De illustraties (door Marian Latour) in het boek spreken ook erg aan. Ze zijn niet alleen duidelijk, maar ook gewoon leuk. Dat is al te zien aan de prachtige boekcover. Echt een goed match met hoe het boek geschreven is.

ISBN
9789021670720
Jaar & druk
2012, 12e druk
Aantal pagina's
40

Affiliate-link naar bol.com, maar kost jou natuurlijk niks extra :)

Meer uit de boekenkast:

We make fun of what used to be called “yes-men” in the office, those deferential employees who never disagree with the boss, so what makes us think that “yes-children” would be ideal?

0
Skip to content