Dag opa, dag..

Vorige week maandag is mijn opa (van mijn vaders kant) overleden, vandaag hadden we de crematie.
Het voelde allemaal akelig bekend. Drie jaar geleden overleed zijn vrouw, mijn oma, en had ik zoonlief (van rond de 3 maanden) mee in de doek. Dit keer was zoonlief er niet bij (dinsdag is een van zijn vaste gastouder-dagen), maar mijn zus had haar dochter (bijna 4 maanden) in de doek.
Zoals zoonlief de vorige keer prachtig door de ceremonie heen sliep en pas wakker werd in de koffiekamer, zo werd mijn nichtje ook pas in de koffiekamer wakker.
Ook de ruimte bij het crematorium (met uitzondering van de koffiekamer, die was wel anders) was dezelfde.
Maar toch was het anders natuurlijk.
Echt contact had ik niet meer met hem. Ook niet toen mijn oma nog wel leefde. De redenen daarachter ga ik niet vertellen, dat doet er niet meer toe. Maar natuurlijk doet het wel wat met je.
Ik kan me nog herinneren dat opa een paar kilometer kwam lopen, gewoon even langs hopte, toen ik nog bij mijn ouders woonde. En dat ik dan zei “op zo’n manier wil ik ook wel oud worden”.
Ik kan me ook nog herinneren dat ik niet graag bij hem in de auto zat. Hij hield zich namelijk stipt aan de maximale snelheid en dat vond ik stom. Pas sinds ik zelf mijn rijbewijs heb (en dat is alweer een paar jaartjes) realiseer ik me pas écht dat de maximale snelheid geen minimale snelheid is 😉
De logeerpartijtjes hebben ook behoorlijk wat herinneringen gemaakt. Tikkertje spelen in de woonkamer, opa die zijn soep met brood er doorheen at (trillende hand en gewone soep zou dan van de lepel trillen), ‘s ochtends bij opa en oma in bed brood eten… 🙂
Die herinneringen heb ik altijd al gekoesterd, maar zal dat vanaf nu nog nét een beetje meer doen. Zal ook een mooi plekje uitzoeken voor de foto waarop opa en ik in Noorderdierenpark Emmen van de glijbaan afglijden.
Rust zacht, opa. En doe oma de groetjes. Ik zal nog vaak aan jullie denken.

Deel Tweet Deel +1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

I’ve had people shrug at my moral stance and insist that spanking “works”, and I’m sure it does. There are lots of things that work that I will never try. If I disagree with you, shouting you down works, but wouldn’t it be better if I engaged you in reasonable debate? If I need money, stealing works, but wouldn’t it be better if I worked to earn a higher income? If you’re standing in my way, pushing you works, but wouldn’t it be better to politely ask you to allow me to pass? Indeed, spanking may work, but there are better ways. They just take more effort.

Most of the books and articles about parenting are filled with advice about how to get children to comply with our expectations.

0
Skip to content